Kurtlar sofrasındaki Libya-3: İlahların öcü

Yusuf Nazım
T24 | 1 Şubat 2020

Batılıların yeni “Haçlı seferi” nin başlamasına artık günler kalmıştır. Kaddafi, İslam kardeşi ve NATO üyesi Türkiye’den medet umarak 8 Mart 2011’de TRT Türk’e verdiği demeçte şöyle demişti:

“Hepimiz Osmanlı’yız, tarihimiz bir.”

Kaderin cilvesine bakınız ki Kaddafi, kendini Osmanlı olarak görmekle övünürken, onun ipini çekmek üzere koşanların arasında Türkiye’nin “yeni Osmanlıları” da yer alacaktır. 

Dört ay önce, bizzat Kaddafi’nin elinden “insan hakları ödülü” almış olan Türkiye başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, “kardeş” Müslüman bir ülkenin üzerine bombalar yağdıracak NATO uçaklarına izin vermekten beis duymayacaktır. Bu da yetmeyecek, Libya saldırısına Türkiye 1 denizaltı, 4 fırkateyn, 1 yardımcı gemiden oluşan güçlü bir deniz kuvveti ile 6 adet F-16 savaş uçağıyla da ortak olacaktır.

Recep Tayyip Erdoğan - M.Kaddafi görüşmesi, 23 Kasım, 2009

Keza, Haziran 2011’de İngiltere, ABD ve Türkiye; Libyalı isyancılara para yardımı yaptıklarını; Fransa ise silah yardımı yaptığını açıklayacaklardır.

Libya artık yaralıdır, kurtlar sofrasına düşmek üzeredir. Durum böyle olunca, iştahı kabaran başkaları da çıkacaktır. Kanada, Katar, Belçika, Norveç, Hollanda ve Danimarka hızla müdahaleden yana olurlar.

Bir savaş çarkının dişlilerinde

19 Mart 2011, Elysee Sarayı, Paris.

Yerkürenin ilahları hükmünü vermiş, Libya için geri sayım başlamıştır artık. Sarkozy, ABD devlet başkanı Obama, İngiltere Başbakanı Cameron; AB ve NATO yetkilileriyle birlikte askeri strateji planlamak üzere bir aradadırlar. Ne ilginçtir ki aralarında, daha bir yıl önce Kaddafi’nin başkanlığını yaptığı Arap Birliği başkanı ile Ürdün, Katar, Irak ve Birleşik Arap Emirlikleri gibi Müslüman ülkelerin temsilcileri de vardır.

IŞİD Libya'da gövde gösterisinde

Zirve öğleden sonra bitecek ve ilk Fransız sortileri ise Greenwich saatine göre 16.45’te gerçekleşecektir.

Saldırıya 20 Fransız jeti katılır. Kısa bir süre sonra ABD ve İngiltere seyir füzeleri de harekete geçer.

7 ay sürecek olan, modern zamanların bu “Haçlı Seferinde” sadece Fransız uçakları 5600 sorti gerçekleştirecektir.

Nedense Fransa, diğerlerini geride bırakmak için pek de cevvaldir. En çok da, Sarkozy’nin acelesi vardır.

Bunda, Trablus’a ilk bombaların düşmesinden 2 gün önce Kaddafi ve oğlu Saif el-İslam Kaddafi’nin, Sarkozy’nin seçim kampanyalarını kendilerinin finanse ettiği yönündeki beyanları rol almış mıdır, bilinmez.

Bilinmez ancak, savaşın ve yok etme telaşının gürültüsü arasında bu ilginç beyanat kaybolup gider. Buna rağmen cumhurbaşkanı Sarkozy hakkında, kendisine yapıldığı iddia edilen para yardımları, yargı görevlilerine verilen rüşvet ve gizli pazarlıklar üzerine ortaya saçılan tartışmalar hızla yayılacaktır.

Bingazi'de 3 elçilik görevlisi ile birlikte öldürülen ABD'nin
Libya Büyükelçisi Christopher Stevens, 11 Eylül 2012

Bu tartışmaların, sonradan ortaya çıkacak somut dayanakları da olacaktır; Kaddafi’nin en yakınındakilerin beyanları, kuzeni ve eski Mısır-Libya İlişkileri Koordinatörü Ahmed Kaddaf ed-Dem’in Mart 2018’de bir TV kanalına yaptığı itiraflar, 2006 sonlarında Libya'dan Sarkozy'ye 5 milyon avro getirdiğini söyleyen iş insanı Ziad Takieddin’in açıklamaları, 2012'de şüpheli bir şekilde ölen Eski Libya Petrol Bakanı Şükrü Ganim üzerinden çıkan ve Sarkozy'ye çanta dolusu paranın iletildiğine ilişkin notlar; tutarı 50 milyon Eurolara kadar ulaşan Sarkozy’ye ödenen paralar, gizli soruşturmalar, Sarkozy’nin gözaltına alınması, şüpheli tanık ölümleri, yargıçlardan birine yapıldığı ortaya çıkan telefonda rüşvet teklifleri…

Bunların hepsi, kuşkusuz geleceğin tartışmalarıdır. Oysaki bugün, ok yaydan çıkmış; Libya’nın semaları, dünyanın en gelişmiş, en medeni, en çağdaş ülkelerinin savaş uçakları tarafından çoktan işgal edilmiştir bile!

Libya bir savaş çarkının dişlilerinde öğütülmeye başlanmıştır artık…

ABD Başkanı Barack Obama,  Muammar Kaddafi  ile. 9 Temmuz 2009
REUTERS  Alessandro Bianchi

 Eski ve yeni dünyanın barbarları

Muammer Kaddafi.

Dünyanın efendilerine meydan okuyan bir “deli”; çöldeki yoksul bir Bedevi çadırında doğup ülkesinin kaderini sömürgecilerin elinden alan adam!

Bir anda, dünün mazlum halklarının ve milletlerinin destekçisi bir kahraman olmaktan çıkmış, cümle Batı’nın, en az kendileri kadar “modern” silah ve medya bombardımanı altında, bugünün “eli kanlı diktatörü” olmuştur bile...

Bir zamanlar el sıkarak kucaklaştığı, dostum diyerek çadırında ağırladığı devlet adamlarının; başbakanların, cumhurbaşkanlarının doğrudan emirleriyle gelecektir onun dramatik sonu.

Takvim yaprakları 2011 yılının 19 Mart’ını gösterdiğinde; önce uygar Fransa’nın savaş makinesi, sonra NATO harekete geçer; Napoli’den, İzmir’den, İncirlik’ten, Dijon’dan ve Ağratur’dan; ve daha 27 ayrı yerden kalkar savaş uçakları. İlerleyen günlerde, aylarda Kuzey Afrika’ya musallat olmuş savaş çarkı durmaksızın çalışacak ve Libya topraklarına yapılan sorti sayısı toplam 26.000’e ulaşacaktır.

On yıllardır işgal altındaki Filistin topraklarıyla ilgili BM kararlarını hiçe sayan İsrail için sesinin çıkarmamış Fransa'nın uygarları, yaptıkları açıklamayla; BM kurallarına uyana kadar Libya’ya yönelik operasyonun bitirilmeyeceği açıklar. Libya ateşkese razı olsa bile, artık bir şey değişmeyecektir.

Havada yenidünyanın, yerde ise eski dünyanın barbarları vardır. Saldırılar 7 ay devam eder. Mütemadiyen yağan ölüm ve kan yağmuru altında Kaddafi, Sirte’deki cihatçı sürülerine linç ettirilir…

Sömürgecilik tarihinin sahtekârlıkla, riyakârlıkla, ihanetle karışmış garip bir cilvesidir bu. Sonunda ilahlar öcünü almıştır.

Eski sömürgeciler ne de olsa biraz insaflıdırlar. Ömer Muhtar’a, onu öldürdükleri şehirde, Suluk’ta bir mezar yeri vermişlerdir.

21.yüzyılın çağdaş sömürgecilerine gelince…

Onlar daha acımasızdırlar! Kaddafi’ye bir mezar yerini bile çok görürler. Onu, Libya’nın uçsuz bucaksız çöllerinde bilinmeyen bir yere gömerler.

Böylece, modern çağın kolonyalistleri, Sirte’deki yoksul bir Bedevi çadırında doğup emperyalist dünyaya kafa tutan bu çılgın insandan kurtulmuş, İtalya’nın başkenti Roma’da, Kaddafi’nin göğsünde yeniden dirilen Ömer Muhtar’ı bir kez daha öldürmüş olurlar.

Artık onların hilelerine, kurnazlıklarına, şarlatanlıklarına karşı duracak bir güç kalmamıştır! Ortadoğu’nun, Afrika’nın, Ege’nin ve Akdeniz’in içinde boğulduğu bu kan ve ölüm denizinde bundan böyle Libya, doymak bilmez iştahlarıyla bir kez daha kurtlar sofrasındadır.

SON

https://t24.com.tr/yazarlar/yusuf-nazim/kurtlar-sofrasindaki-libya-3-ilahlarin-ocu,25407

Kurtlar sofrasındaki Libya-2: Ömer Muhtar’ın intikamı

Yusuf Nazım
T24 | 30 Ocak 2020

Tarih 10 Haziran, 2009.

Roma’daki Ciampino Askeri Havaalanı’na bir uçak iner.

Uçağın merdivenlerinde askeri üniforması içinde, iri siyah gözlüklü bir adam gözükür. Bir yumruğu havadadır.

Onu, uçağın merdivenlerinde, kırmızı halının üzerinde kollarını açarak karşılayan ise İtalya başbakanı Silvio Berlusconi’dir. Kalabalığın arasında bir köpek havlaması duyulur. Berlusconi resmi bir davet için ülkesine gelen adama yaklaşır, elini uzatır.

Adam, mağrur bir ifadeyle konuşur:

“Özür dilediğiniz için geldim!”

Berlusconi’nin yüzü kızarır, “eski defterleri kapattık” diye karşılık verir…

İtalyan işgalcilerine esir düşen Ömer Muhtar

Bu tuhaf giysili adam, iktidar olduğu günden beri eski efendilerine karşı sözünü esirgemeyen, yeri geldiğinde gözü kara bir şekilde meydan okuyan Muammer Kaddafi’nin ta kendisidir. Ve o gelmeden önce Berlusconi, sömürgeci bir devlet olarak işgal ettikleri yıllar için Libya’dan, İtalyan devleti adına resmi olarak özür dilemiştir. Tıpkı iki yıl öncesinde İngiltere başbakanı Tony Blair’in yaptığı gibi…

Kaddafi’nin sol göğsünde savaş madalyaları, sağ göğsünde ise siyah beyaz bir fotoğraf taşımaktadır.

İlginç bir fotoğraftır bu. Berlusconi’yi, yanındakileri, hatta tüm dünyayı şakına çevirecek olan bir fotoğraf...

Fotoğrafta, 1931 yılında işgalci İtalyan faşistlerine esiri düşmüş, Libya’nın efsanevi direnişçisi, “Çöl Aslanı” lakaplı Ömer Muhtar zincirlenmiş halde görülmektedir…

Çöl Aslanı lakaplı efsanevi direnişçi Ömer Muhtar

Arfika’nın Çöl Aslanı

O Ömer Muhtar ki, Libya çöllerinde sömürgecilere kök söktürmüş, 11 Eylül 1931'de bir çatışmada yaralanarak İtalyan işgalcilere esir düştükten sonra, affedilmesi için ona yapılan bütün teklifleri elinin tersiyle itmiştir.

Şu sözüyle tarihe not düşen bir direnişçidir o:

“Allah onların iştahlarını kursaklarında bırakacak, beni kimse imanım, davam ve cihadımdan alıkoyamayacaktır.”

Ömer Muhtar, çok değil, yakalandıktan beş gün sonra, 16 Eylül 1931’de 73 yaşında Saluk'ta idam edilir…

Tarih, sonu dram yüklü kahramanlıklar kadar, insanı hayrete düşürecek cilvelerle de doludur.

Muammer Kaddafi, on yıllar sonra, bir zamanlar efendileri olan İtalyan devletinin karşısına, göğsünde işte bu fotoğrafla çıkmıştır!

Diplomasinin, sahtekârlığın, sömürgeci şarlatanlığının perdesini yırtan, egemen devlet ikiyüzlülüğünü bir çırpıda kaldırıp atan, eşine az rastlanır, çılgınca bir meydan okumadır bu!

Hep ezilmiş, hep boyun eğmiş, hep aldatılmış bir dünyanın, güçle egemen olmuş, ihtirasla büyümüş, kibirle süslenmiş kudretli bir dünyaya; ama deli, ama çılgın, ama pervasızca kafa tutmasıdır.

Bir zamanlar kolonyal emellerle işgal ettikleri bir ülkenin çöllerini onlara dar eden, yakaladıktan sonra ise zincire vurarak ibretlik olsun diye alelacele astıkları bir direnişçinin; yıllar sonra İtalya’nın başkentinde, çılgın bir adamın göğsünde, yeniden dirilerek karşılarına çıkan Ömer Muhtar’ın intikamıdır bu!

Tarih, çok geçmeden göstermeye hazırdır ki, dünyanın ilahları bu meydan okumayı affetmeyeceklerdir.

Ömer Muhtar’ın, işgalci faşist askerlerin elinde, zincirlenmiş halde gösteren fotoğrafını, İtalyan başbakanının önünde göğsünü gere gere taşıyan Kaddafi’yi, 80 yıl sonra, başka ve çok daha dramatik bir son bekleyecektir…

Göğsünde zincire vurulmuş Ömer Muhtar fotoğrafıyla Berlusconi'yi
ziyarete gelen Kadafi, 10 Haziran 2009

Arap Baharı ve medeniyetin cellatları

Kaddafi’nin Batılı devletlerin adaletsizliğine, sömürgeci emellerine açıktan meydan okuması, her dönem Filistin halkının yanında yer alarak dünyanın mazlum halklarına destek olması, onun saygınlığını gün be gün artırmaktadır. Bu saygınlık öylesine yükselir ki Libya, BM İnsan Hakları Komisyonu başkanlığına bile seçilir. Güvenlik Konseyi tarafından bu ülkeye uygulanan tüm yaptırımlar kaldırılır.

Libya bir petrol denizi üzerinde yüzmektedir. Bu durum Batılı devletlerin iştahını kabartmaktadır. Petrolden kazandığı dolarları harcamak için silah endüstrisi neden iyi bir seçenek olmasın?

Batılı devletler, bükemediği eli öpmek için adeta sıraya girerler. Zamanla ABD, AB, İngiltere, Fransa, İspanya ve Rusya ile diplomatik ve ticari ilişkiler gelişir. İtalya özür dileyerek Libya’ya işgal tazminatı olarak 5 milyar dolar ödemeyi kabul eder. Kaddafi Ocak 2009’da Afrika Birliği'nin başkanı seçilir.

Bu arada, eski efendileriyle arayı düzeltmiş gözükse de Kaddafi, kendi milli ekonomik programlarını uygulamaktan da geri durmayacaktır.

Özellikle ABD’nin Afrika’daki kolonyal emellerine karşı çıkarak onların askeri varlığına olan itirazlarını yükseltir.

Uluslararası ticarette, Batı’nın finans sisteminin dışında, bağımsız hareket etmeyi amaç edinir. Libya Merkez Bankası aracılığıyla bunun adımlarını atmaya başlar. Petrolü ABD doları yerine altınla satmayı planlaması ise ABD’nin finans sistemi için önemli bir risk oluşturmaktadır.

Tam bu esnada beklenmedik bir şey olur. Dünyada, özgürlük yoksunluğu ve sosyal adaletsizlik temelinde derinleşen hoşnutsuzluk Afrika’nın kuzeyinde toplumsal patlamalara neden olur.

Tunus’la başlayan ve sırasıyla Mısır, Libya, Suriye, Bahreyn, Cezayir, Ürdün ve Yemen’le devam edecek olan Arap Baharı, sonradan görüleceği üzere kimi ülkeler için baharı değil, sert bir kışı getirecektir. Acıyla, barbarlıkla, yıkımla, göç ve ölümlerle dolu, hiç geçmeyecekmiş gibi bir kıştır bu…

Olayların Libya’ya sıçraması ise, Batılı devletlerin önüne altın tepside bulunmaz bir fırsat sunacaktır.

Bir zamanlar kâh özür dilemek, kâh silah satmak, kâh petrolden pay kapmak için Bab al Azize’deki Bedevi çadırının önünde kameralara poz veren hatırlı devlet adamları bu sefer, Kaddafi’nin ipini çekmek üzere sıraya giren, medeniyetin cellatlarına dönüşeceklerdir.

Ülkede ayaklanmaya dönüşen olaylar kısa sürede yayılır. Başını cihatçı Müslümanların çektiği muhalefet, Bingazi şehrini ele geçirir. “Özgürlük” çığlıklarıyla sokaklara dökülen kalabalıkların içinde, El Kaide dâhil, birçok cihatçı grup vardır. Ortadoğu’ya “demokrasi” götürme heveslisi “Batı” ektiğini biçmeye daha o zaman başlayacak, 11 Eylül 2012’de “özgürleşmiş” cihatçıların yaptığı konsolosluk baskınında ABD’nin Bingazi konsolosu öldürülmekten kurtulamayacaktır.

Kaddafi, Silvio Berlusconi'ye Trablus'ta sömürgeci savaşa giden İtalyan
birliklerinin sahip olduğu bir silah verirken, 28 Ekim 2002 

“Hepimiz Osmanlı’yız”

Kaddafi’nin Libya’sı her şeye rağmen direnir. Cihatçıların daha fazla ileri gidemeyeceği anlaşılır.

Tam bu sırada, Kaddafi’nin daha dört ay önce, bizzat “yakın dostum” dediği Sarkozy’nin inisiyatifi devreye girer. 19 Mart 2011’de Paris’te Fransa, İngiltere, ABD, Almanya ile BM temsilcisinin katıldığı bir zirve düzenlenir. Zirve başladığında Fransız uçakları Libya hava sahasını çoktan ihlal etmeye başlamıştır bile…

Toplantının hemen ertesinde Fransa, Libya muhalefetini resmen tanıyan ilk ülke olacak; Libya’ya askeri müdahale kararı alınarak Ağustos’tan sonra başlayacak Harmattan Operasyonu saldırısıyla Libya hükümetinin yıkılmasının da önü açılacaktır…

Ne kadar gariptir ki, Libya’ya yapılacak “haçlı seferi” ne, bu sefer kimi İslam ülkeleri de katılmaktan geri durmayacaktır.

Kurtlar sahaya inmeye başlamıştır bir kez, artık kurallar işlemez olacaktır.

Kaddafi, 8 Mart 2011’de TRT Türk’e verdiği demeçte şöyle diyecekti:

“Hepimiz Osmanlı’yız, tarihimiz bir.”

*  *  *

Gelecek yazı: Kurtlar sofrasındaki Libya-3: İlahların öcü 

https://t24.com.tr/yazarlar/yusuf-nazim/kurtlar-sofrasindaki-libya-2-omer-muhtar-in-intikami,25399