Direne direne öldü

Yusuf Nazım
T24 | 5 Mart 2021

Direniyordu!

Dişiyle, tırnağıyla, öfkesiyle direniyordu.
Adaletten, eşitlikten, özgürlükten yana kuruyordu düşlerini.

Emekten, barıştan, paylaşmaktan yana söylüyordu sözlerini.

Nerde yaralı bir ceylan olsa, nerede kanadı kırık bir kuş görse oraya koşuyordu.

Yetişiyor; sarıp sarmalıyor, öpüyor, kokluyordu.

Yavrusu gibi bağrına basıyordu.

Adı Perihan Pulat’tı.

Direnişin annesiydi o.

 

Hayat denilen engebeli yolda ağartmıştı saçlarını.

Yetmiş beşine dayamış bile olsa merdivenini, henüz yeni çıkmış gibiydi yolculuğuna.

Bir hak arayıcısı olarak görevi, üstüne üstüne yürümekti adaletsizliğin.

Direnirken gülümsedi; gülümseyerek direndi.

Nerede bir hukuksuzluk görse, eyleme geçmek gözünü kırpmadı.

Hiçbir kötülük onu yıldırmadı.

Cop yedi, zehir soludu, yerlerde sürüklendi.

Bir gün nükleere karşı bir yürüyüşte gördük onu, başka bir gün HES’lere karşı köylülerle birlikte direnişte, bir başkasında ABD karşıtı bir gösterinin içinde.

Somalı madencinin de yanındaydı, barış isteyen akademisyenin, KHK’dan ihraç edilenin de…

Bir adalet arayıcısıydı o.

Ne emir alıp biat eden, ne talimatla hizaya gelendi.

Mağdurların, haksızlığa uğrayanların, ötekilerin gözü pek annesiydi; işinden, ekmeğinden olanların; çaresiz kalıp açlığın koynuna yatanların; yüreği atıp ayağa kalkan, susmayıp itiraz eden, alınlarından öpülesi nice güzel çocukların Perihan Annesi…

 

Bir keresinde bahar mevsiminde görmüştüm onu.

Sosyal medyaya düşmüştü, yetmiş beş yaşının kanlar içindeki sureti.

Ak saçları lüle lüle, alnında kocaman yarası vardı; gözleri, yüzü mosmordu.

Zalimin hışmına uğramıştı.

Ankara’nın orta yerinde, işini geri isteyenlere destek için gittiği bir sokakta, polisler tarafından alenen darp edilmişti.

Adalet arayışına yeniden döndüğünde, “sen daha ölmedin mi?” diye çıkışmıştı zalim.

“Sen daha ölmedin mi?”

 

*  *  *

 

Öldü!

Öldü işte!

Sonunda öldü!

Sevinin, en sonunda öldürdünüz onu!

Bir bahar günü darp ederek yüzünü mosmor, gözlerini kan çanağı bıraktığınız Perihan Pulat bir daha toparlanamadı.

Solunum yetersizliğinden öldü!

Yüksel Caddesi Perihan Ablasını kaybetti.

Onu, bu ülkenin sevgisizliği öldürdü; en ince damarlarına kadar sızmış kini, el kadar çocuklara öğretilmiş nefreti, ülkenin yakasına yapışmış isli karanlığı...

Bir parça da bizim sessizliğimiz öldürdü onu…

                 Perihan Pulat'ın 1 Mayıs 2018'de İşimizi Geri İstiyoruz eyleminde darp edilmesi.

Perihan Pulat.

Eşi hastayken ölene kadar vefayla bakmıştı ona; korumuş, hep başucunda olmuş, sevmiş, okşamıştı...

Yetmişinde bile eşine âşıktı.

Hep onu koruduğu gibi korumak istedi ülkesini, hep onu sevdiği gibi sevdi.

Yirmisinde nasıl sevdalıysa ülkesine, yetmişinde de öyleydi.

Sevgisi hep insana ilişkindi.

Direnişi de öyle.

Hakça bir düzen içinde, insanın insanı sömürmediği, insanın insana zulmetmediği bir yaşam içindi çığlıkları.

Ona zulmedenler, hak arayışlarında onu nefessiz bırakanlar bunu anladılar mı, bilmem…

Hayatta, istediği tek dikili ağacının, bir zeytin ağacı olduğunu biliyorlar mıydı, onu da bilmem.

Hep bir koşturmaca içindeydi.

Koşturma derken, öyle ihale peşinde, para pul derdinde, haraç mezat alıp satmak hayalinde değildi yani.

Emekli bir hukuk kadını, bir adalet arayıcısıydı o.

Nerede bir hak gaspı, nerede bir hukuksuzluk, nerde adaletsizlik varsa oradaydı.

Zulüm kime yapılırsa karşısındaydı.

Hep insana dairdi düşleri, insanın insanca yaşayacağı güzel bir yeryüzüne dair.

Bu yüzden, hep insana dair oldu direnişi.

İşinden edilen memura, şiddet gören kadına, kredi mağduru öğrenciye, yerin yedi kat altında ezilen madenciye…

Sadece insana dair mi?

Kuruyan dereye, ıssız kalan vadiye, siyanürle zehirlenen ormana; deredeki balığa, vadideki keçiye, ormandaki ayıya; börtüye, böceğe, kelebeğe…

Kötülüğün bulaştığı her şeye dairdi sevgisi.

Ve işte bu yüzden, hep sevmekten kaynaklıydı direnişi.

 

O da, tıpkı diğer anneler gibiydi.

Kayıplarının peşinde ömürlerini heder eden Berfo Ana, Elmas Ana, Didar Ana’ydı; Galatasaray’ın kaldırımlarında yüreğine taş basmış, kaderine acı bağlamış bir Güzel Anne’ydi o.

Bu yüzdendir ki, tıpkı onlar gibi yaşadı; onurlu, direngen, umutlu.

Yaşamı boyunca, kendisi için hiçbir şey istemedi.

Tek isteği, gelecek kuşaklar için daha güzel bir hayat, tüm canlılar için yaşanabilir bir dünyaydı.

Yetmişini, çoktandır geride bırakmıştı; doksanında bile değil, yüzünde dikmek istiyordu hayalindeki zeytin ağacını.

Üstelik torunlarına kalsın diye de değil; barış için, gelecek nesiller için, tüm insanlık için.

Ne var ki ömrü yetmedi.

Haramilerin talanına uğramıştı ülkesi, zalimin hışmından almakta gecikmedi nasibini.

 

Perihan Pulat.

75 yaşında, emekli bir Sayıştay hâkimi, Ankara’nın adalet bekçisi.

Mağdurların Perihan Abla’sı, Direnişin Periş’i, Yüksel Caddesi’nin direnişçisi, bir sosyalizm işçisi…

Umudu, gülüşlerinde saklıydı; cesaretiyse yüreğinde.

Hiçbir zaman korkmadı zalimin zulmünden.

Ülkenin yakasına yapışmış o karanlık, o sinsi, o ceberut kötülük çekip aldı onu hayattan.

Başı hep dikti, akça pak alnı daima ilerideydi, göğsünü gere gere yürüdü.

Hep ayakta söyledi türküsünü.

Gülünce ağız dolusu güldü.

Direne direne öldü.

https://t24.com.tr/yazarlar/yusuf-nazim/direne-direne-oldu,30106

Yatacak yeriniz, bakacak yüzünüz olmayacak!

 

Yusuf Nazım
T24 | 29 Ağutos 2020

Öldürülen bizim de sevincimizdir

En sonunda korktuğum şey oldu!

Beklediğim o haber geldi; geldi ve keskin bir kılıç gibi indi bir yanıma:

Kesti, doğradı, parçaladı!

“Ebru Timtik öldü!” dedi bir ses:

“Ebru Timtik öldü!”

*  *  *

O sese döndüm yüzümü.

Yanaklarında gülüş yığınakları bir kadın gördüm, mesleği adaleti savunmak olan bir hukuk insanını gördüm.

Adaleti arıyordu.

Oysaki ülkesinde, aradığı adaletin parçası değil, kırıntısı dahi yoktu!

Bu yüzden, başkaları için aradığı adaleti, bir hukuk insanı olarak kendisi için dahi bulamadı.

Adilce yargılanmak istedi, temel hukuk ilkelerinden ödün vermedi, boyun da eğmedi!

Adalet dedi, savunma dedi; çabaladı, çırpındı; duyan olmadı!

Gün geldi bütün yollar tıkandı. Durmadı, açlığın üzerine yürüdü, önce açlık grevine, sonra ölüm orucuna başladı.

Dostları, sevenleri vazgeçirmek için çok uğraştı.

Ama o vaz geçmedi!

Ya adalet, ya ölüm dedi!

Açlığın koynunda 238.gündü; adalet gelmeyince ölüm geldi:

“Ebru Timtik öldü!”

*  *  *

Her tarafımıza acı ve ölüm yapışmış gibi.

Düşüyorum, bir boşluktan, başka bir boşluğa.

Tutunacak bir dal olmalı; arkadaşımı arıyorum.

“Öldü” diyorum; “adalet bir kez daha öldü!”

Bahar gibi aydınlık gülüşünü, su gibi sesini, bitmek bilmeyen adalet arayışını aramıza bırakarak gitti.

Kapatıyorum telefonu, geceye bir müzik akıyor usuldan.

Bir şarkının ezgilerinde, vakitsiz gelen bir ölümün hüznü duyuluyor.

Şimdi, gecenin bir yarısında, bilgisayar ekranında kelimeler bir bir boğuluyor.

Şimdi bir evde, bir hastanenin önünde, karanlıkta bir kır bahçesinde, bir köyde, belki bir hukuk bürosunda ve başka başka yerlerde güzel insanların yüzlerinde buğulu bakışları süzülüyor.

Havada bulut bulut hüzün kokusu.

Havada zehir, havada sinsi bir nefretin soluk alıp verişleri, havada yalan ajansların ayak izleri.

Sahi, sordunuz mu hiç, ne istiyor bu insanlar?

Yazsam tanıdık gelecek belki hikâyesi;

Önce gözaltı Ebru, sonra meşhur gizli tanık ifadeleri, ardından gelen tutuklama; kırık bir hukuk çarkının ağır ağır işleyişi, derken verilen bir tahliye kararı…

Sen misin tahliye kararını veren! Kararı veren mahkeme heyetinin acilen dağıtılması, yerine talimatla atanan yenileri; tahliye kararının el çabukluğuyla geri alınması, yeniden yapılan tutuklama; yıldırım hızıyla, duruşmasız verilen mahkûmiyet…

Gerisi malumun ilanı, çoktan ölüp gitmiş bir adalet, çaresizce ölümün koynuna sokulan bedenler. Yitip giden bir can ve sıraya giren diğerleri…

Ölüm ne kolay, ne basit, ne ucuz değil mi bu topraklarda?

Şimdi söyleyin, beğendiniz mi ülkeyi getirdiğiniz hali efendiler?

“İşsizim!” diye, çığlık çığlığa meydanlarda kendini yakanlar…

Çocuklarına ekmek götüremediği için boynunu ipe atanlar…

Borcu olan, çaresiz kalan; tecavüze uğrayıp da canına kıyanlar…

Ve şimdilerde, adalet ararken ölen insanlar!

Hukukçuların bile, adalet hakkı için ölümü göze almak zorunda kaldıkları bir ülke.

*  *  *

Soruyorum size, adalet istiyorum diye canına kıyan birine rastladınız mı hiç efendiler?

Dünyamız, 195 ülkeye pay etmiş topraklarını.

Nihayetinde, hepimiz onlardan birindeyiz işte.

Hele bir dönüp bakın çevrenize; yurttaşlarının, hak aramak için bedenlerini, ölüme atmaktan başka çare bulamadığı başka kaç ülke vardır efendiler?

Başka bir şey değil, adil yargılanmak isterken öldü Ebru Timtik!

Sesini duyan olmazsa, 208 gündür açlık grevinde olan Avukat Aytaç Ünsal ise sırada.

Biliyorsunuz değil mi, sadece adil yargılanmak istediler onlar?

Evrensel hukuk ilkelerine uygun, adilce yargılanmak!

Ne saraylar, ne de saltanatlar vardı gözlerinde; katlar ya da yatlar da istemediler, biliyorsunuz değil mi efendiler?

Borsada hisse senetleri, bilmem ne adasında gizli hesaplar, şatafatlı makam odaları ya da ucuzundan bir mevki peşinde olmadıklarını da…

Ne Soma’da ölen 301 madencinin avukatı olmak, ne de KHK ile işten atılanları savunmak zengin etmedi onları; 15 yaşında katledilen Berkin Elvan’ın, işkencede ölen Engin Çeber’in, kendi evinde, ailesinin gözü önünde, kamera kaydıyla öldürülen Dilek Doğan’ın da…

Şemdinli’de, İstanbul’da, Ankara'da kentsel dönüşüm kapsamında evleri yıkılan ise o kentlerin yoksullarıydı. Paralarını değil kalplerini kazanmak mutlu etti onları.

Söylesenize iktidarınızda kaç aydın, kaç gazeteci, kaç bilim insanı sahte iddianamelerle içeri atıldı; kaç avukat, kaç sanatçı, kaç politikacı gizli tanık yalanlarıyla hapse yattı ve yatmaya devam ediyor?

İlla birileri söylemiştir size; ne yolsuzluk ve rüşvetten, ne de pazarlıksız ihaleden kaynaklı servetleri vardır onların; koşulsuz ve sınırsız sevmektir en büyük varlıkları.

İsterseniz gönderin polisinizi, bekçinizi, gizli servislerinizi;

Hele bir bakın kasalarına; araştırın çekmecelerini, kitaplıklarını, banka hesaplarını; göreceksiniz, yalnızca umut etmek ve şarkı söylemekten ibarettir sermayeleri.

Yıllar yılı adına “hizmet” dediğiniz bir suç örgütüyle birlikte yürüyerek nice ölümlere sebep oldunuz.

Sahi saydınız mı, kaç masumun kanına girildi, kaç ocak yıkıldı, kaç can yakıldı efendiler?

*  *  *

Ebru Timtik.

Bir hukuk insanı olarak bazen Somalı madenciyle, bazan evi yıkılan kent yoksullarıyla beraberdi. Nerede işkence gören varsa, Ebru oradaydı.

Kısaca, hep sevdiklerinin yanında durdu, hep onlarla mutlu oldu.

Hem insan olarak, hem mesleği gereği hep mağdurdan yanaydı; mağdur olan her insanı, her canlıyı, her şeyi sevdi.

Ebru’yu anlamak için sevmesini bilmek lazım.

Bir hukuk insanına dahi, adaleti çok görenler, şimdi soruyorum size;

Sahi siz, sevmek nedir bilir misiniz efendiler?

Mesela bir ağacı…

Evet evet, yanlış duymadınız bir ağacı?

Hani öyle kendi bağınızda, bahçenizde; meyvesini yiyeceğiniz ağacı sevmek gibi değil yani.

Meyvesini yemeyeceğinizi, gölgesinde dahi oturmayacağınızı bildiğiniz halde; üstelik kime ait olduğuna bakmaksızın bir ağacı sevmek!

Ya da bir çocuğu…

Hani öyle, illa benim olsun diye değil; besleyip, büyütürken soyum, sopum sürsün diye de değil!

Dünyanın neresinde olursa olsun; hangi dinde, dilde, mezhepte; hangi renkte, ırkta ve kimlikte olursa olsun…

İnsanlık ailesinin bir bireyi diye, kimin olduğuna bakmadan; ayrımsız, eşit, özgürce büyüyebilsin diye sevmek!

Sevmek, kuşkusuz güzel şeydir.

Hele karşılıksız, koşulsuz olursa, daha da güzel şeydir.

Hani öyle balya balya paraları demiyorum ama efendiler!

İçi dolar dolu kasaları, kupon kupon arsaları, bir gecede değiştirilip servete tahvil edilen mevzuatları da değil…

Dağları sevmekten bahsediyorum size efendiler, dağları!

Issız bir vadiyi mesela; vadiden akan dereyi, dereden su içen ceylanı; ormanın koynuna sokulmuş eşsiz güzellikte bir koyu…

Villalarınız çepeçevre boncuk gibi dizilsin diye değil ama; herkesin olsun, herkes kullanabilsin diye efendiler!

Bakışlarınızı görür gibi oluyorum şimdiden; alttan alttan, riyakâr, gulyabani…

Anlıyorum ki hırsınızla vicdanınız arasında merhamete yer kalmamış, tümden bozulmuş şirazeniz.

Hâlbuki iyi bilirsiniz siz, kıldan ince, kılıçtan keskindir geçeceğiniz o köprü.

Öyle böyle değil, çok ama çok can yaktınız, çok ah aldınız, bu ülkeye çok zulmettiniz efendiler!

Boyunuzu çoktan aştı, arşa bile ulaştı, bilmem ki hangi kantar tartacak günahlarınızı, hangi tanrı affedecek sizi?

Biliyorum, duymadınız bile çığlığını; yıktığınız hukuk duvarının dibinde, adalet diye diye can çekişti; öldü bir kadın.

Ne diyeyim; yatacak yeriniz, bakacak yüzünüz olmayacak efendiler!

https://t24.com.tr/yazarlar/yusuf-nazim/yatacak-yeriniz-bakacak-yuzunuz-olmayacak,27819