“Selam olsun, korkunun üstüne yürüyenlere”

Yusuf Nazım
T24 | 29 Şubat 2018

Tarih 23Ocak 1995.

İstanbul’da Devlet Güvenlik Mahkemesi salonu. Duruşmada birçok aydın, sendikacı, yazar, sanatçı, akademisyenin yanı sıra genç bir delikanlı da vardır.

Kendisi, bir yıl sonra, 8 Ocak 1996’da bir haber takibi sırasında polisler tarafından dövülerek öldürülen Evrensel Gazetesi muhabiri gazeteci Metin Göktepe’dir.

Duruşma başlamıştır…

Yargılanan kişi, iri gövdesiyle mahkeme salonunu tek başına doldurur gibidir.

Ayakta, elindeki kâğıtlardan savunmasını okumaktadır.

Metin Göktepe Yaşar Kemal Durşmasında, 1995

Yalanlar Seferi

Türkiye’nin zor yıllarıdır. Kürt sorununda bir çözüm üretilememiş, dönemin muktedirleri “balığı yakalamak için denizi kurutmaya” karar vermişlerdir. Siyasilerin bile çoğu doğu illerine gidemedikleri, gazetecilerin sokak ortasında ensesinden vurulduğu, ölümlerin, kayıpların, faili meçhullerin haddi hesabının olmadığı, devletin rakamlarıyla üç bine yakın köyün boşaltıldığı kara bir dönemdir.

1994’teki Susurluk Kazası’yla ortalığa dökülen kirli ilişkiler, toplum üzerindeki baskısı, sonraki yıllarda da hızından hiç kesmeden devam edecek, 1997’deki ünlü 28 Şubat kararlarıyla doruğa ulaşacaktır.

Korkunun, baskının, yıldırmanın ayyuka çıktığı, ülkenin gökyüzünü kaplayan o zifiri karanlıkta Avrupa’dan kıvılcım gibi bir ses yükselir.

İri gövdesinde taşıdığı o kocaman yürekten yükselen bu çığlığın sahibi, ünlü yazar Yaşar Kemal’den başkası değildir.  

Alman Der Spiegel dergisi, Yaşar Kemal’in "Yalanlar Seferi" başlıklı makalesini yayınlamıştır. Yazısında, Türkiye'de devletin Kürtlere yönelik yıllardır süren baskı politikasını, o günlerde tüm şiddetiyle süren savaşın gerçeklerini anlatmaktadır Yaşar Kemal.

Ünlü yazar, o devrin muktedirlerinin hışmını üzerine çekmekte gecikmez. Terörle Mücadele Yasası’na (TMY) göre “bölücülük propagandası” yapmakla suçlanır.

Ancak o Yaşar Kemal’dir!

Çukurova’nın onuru, edebiyatın çınarı, bu coğrafyanın vicdanıdır.

23Ocak 1995 tarihinde, “Yalanlar Seferi” nde yazdıklarını mahkeme huzurda da aynen ve çekincesiz olarak savunur.

Yaşar Kemal ile Aşık Veysel aynı masada

İnsanoğlu umutsuzluktan umut yaratandır

Bu tarihten tam on altı yıl sonra.

Bu sefer tarih 28 Mart 2011’dir.

Ankara Devlet Tiyatrosu Akün Sahnesi.

Türkiye'de 68 gazeteci tutukludur. 2 binden fazla medya davası sürmektedir.

Gazeteci Ahmet Şık'ın henüz basılmamış kitabı için saldırıya uğramıştır.

Çağdaş Gazeteciler Derneği’nin Özel Onur Ödülü için anons edildiğinde salon ayağa kalkar, bir alkış tufanı kopar.

Yaşar Kemal’in adıdır bu alkışa neden olan.

Usta yazar törene katılamamıştır.

Bunun yerine ÇGD'ye bir mektup yazar.

2011 yılındaki mektubunda bugünleri anlatır gibidir:

“Diyorum ki, korkulmasın, bugünkü, bu gelip geçici duruma bakıp umutsuzluğa düşmenin bir gereği yok... Bugün hapisanelerde, mahkeme kapılarında veya mahkeme kapılarına gitmeyi beklerken mesleğinin ve insanlık onurunun hakkını verenler var. Onlar ve onların hakları için omuz omuza yürüyen, sesini yükseltenler insanlığımızın daha bitmediğini, vurdumduymazlığımızın bizi öldürücü hale getirmediğini kanıtlıyorlar.

İnsanoğlu umutsuzluktan umut yaratandır. Demokrasiyi yaratmak insanlığın büyük gücü olmuştur. Çok söyledim, tekrar söylüyorum. Ya demokrasi ya hiç...

Ve Türkiye ‘hiç’e layık değildir.

Selam olsun düşünce özgürlüğü ve insan hakları için direnen meslektaşlarıma.

Selam olsun insanlık toptan tükenmedikçe umudun da tükenmeyeceğini gösterenlere!”

Tarihe düşülmüş bir not

Aradan üç yıl daha geçer.

Tarih 12 Kasım 2014.

Bilgi Üniversitesi’nin konferans salonu.

Üniversite insanlığa, “bilim, felsefe, düşünce, kültür ve sanat alanlarındaki eserler kazandırmış ya da eşine az rastlanır nitelikte katkıda bulunmuş, ülke ve dünya barışına önemli katkıları olmuş, çalışmaları ile insan hakları ve demokrasinin yaygınlaşmasına öncülük etmiş” kişilere fahri doktor unvanları vermektedir.

İşte bu fahri doktora törenlerinden biri yapılmaktadır.

Daha önce Jack Lang, Nelson Mandela, Martin Schulz’a verilmiştir fahri doktora unvanı.

Bu sefer Yaşar Kemal’in adı anons edilir salonda.

“Yaşar Kemal Onur Günü” etkinlikleri kapsamında fahri doktora unvanı verilecektir kendisine.

Oysa hastadır usta. Gelememiştir.

Ancak bir mesajla katılabilir törene.

Mesajı, tarihe düşülmüş bir not, okurlarına bırakılmış vasiyet gibidir.

Şöyle der mesajında:

“Bir, benim kitaplarımı okuyan katil olmasın, savaş düşmanı olsun.

İki, insanın insanı sömürmesine karşı çıksın. Kimse kimseyi aşağılayamasın.

Kimse kimseyi asimile edemesin. İnsanları asimile etmeye can atan devletlere, hükümetlere olanak verilmesin.

Benim kitaplarımı okuyanlar bilsinler ki, bir kültürü yok edenlerin kendi kültürleri, insanlıkları ellerinden uçmuş gitmiştir.

Benim kitaplarımı okuyanlar yoksullarla birlik olsunlar, yoksulluk bütün insanlığın utancıdır. Benim kitaplarımı okuyanlar cümle kötülüklerden arınsınlar.”

*  *  *

Gerçeğin bir özelliğidir, rahatsız eder, acıtır, yaralar…

Ve siz kimi zaman ondan ürkersiniz, kaçmaya çalışırsınız.

Ne kadar ondan kaçmaya çalışsanız da, o bir yolunu bulur, önünüze çıkar, sizi utandırır.

Biat edenlerin gerçeklerden kaçma ve yadsıma gibi bir özelliği vardır.

Biat ettiğinizde, sahip olduğunuz bütün değerleri terk eder, geçmişte onur duyduğunuz şeyleri bugün ya tümden reddeder, ya da utangaç bir şekilde savunur gibi yaparsınız.

Bugün Bilgi Üniversitesi’nin Fahri Doktora Unvanları sayfasına girdiğinizde, Yaşar Kemal’in mesajı olarak yukarıdaki metni göremezsiniz. Onun yerine, yazarın eşi Ayşe Semiha Baban’ın ağzından mesajın diğer bölümlerinden bir metin koyulmuştur.

Yaşasaydı eğer, söylediklerini duyar gibi oluyorum yazarın:

“Bana ödül verecekler,  benim katillere karşı olduğumu, bir savaş düşmanı olduğumu bilerek versinler!

Bana ödül verecek olanlar, insanın insanı sömürmesine karşı olduğumu bilerek; aşağılamaya, asimilasyona, insanları asimile etmeye can atan devletlere, hükümetlere kaşı olduğumu bilerek versinler!

Bana ödül verenler, yoksulluğun bütün insanlığın utancı olduğunu bilsinler.

Bilsinler ve bana ödülü öyle versinler!

Bana ödül verenler, vitrinlere, onur panolarına koydukları resimlerimin arkasına saklanarak, benim gerçek fikirlerimi gizlemesinler.”

Ölüm yıldönümünde saygıyla...

http://t24.com.tr/yazarlar/yusuf-nazim/selam-olsun-korkunun-ustune-yuruyenlere,19226

Kentin, vicdanın, adaletin katli

Yusuf Nazım
T24 | 26 Eylül 2017

Bir kentin katli

Dört yıl önce, dilime dolanan bir fiili eyleme dönüştürmek suretiyle terk etmiştim İstanbul’u. Dört gün önce yeniden döndüm. Sadece bir haftalığına.

İstanbul acı acı baktı bana. Giderek bir ucubeye dönüşmüş suretiyle; hanlarından, hamamlarından, şadırvanlarından; kervansarayları ve camilerinden çizilmiş çirkin siluetiyle...

Yenilmiş onca ağrılarıyla baktı şehir bana. En ince yerinden kırılmış, can evinden vurulmuş, kahpece katledilmiş haliyle baktı.

Bir şehir nasıl katledilir sizce?

Sinsice yaklaşıp arkadan, kalleşçe saplayarak mı kılıcını? Pusuya yatıp karanlık bir köşede, apansız ateşleyerek mi silahını?

Yoksa, imar planlarıyla mı katledilir en iyi! Gece gelen emirleri, gizli pazarlıkları, fesata bağlanmış ihaleleriyle mi; ya da kupon kupon, parsel parsel bölünerek mi katledilebilir bir şehir?

İstanbul’a geldiğim gün, bu şehrin cümle günahlarının vebalini taşıyan şahıs gitti. Arkasında, toprağına karış karış günahlar zerk edilmiş bir şehrin enkazını tarihe bırakarak gitti.

Vicdanın katli

Cumartesi günü Galatasaray Meydanı’ndaydım. Alana ilk ben varmıştım. Meydanın ortasında, Cumhuriyet’in 50.yılı için yapılan heykele sırtımı dayadım,  yüzümü güneşe verdim.

O an Vedat Günyol’un cezaevindeki Nazım Hikmet’i ziyarete gittiğinde, görüşme yeri olarak kullanılan gemide, ünlü şairin yazdığı şiir geldi aklıma:

“Bugün pazar...

Bugün, beni ilk defa

Güneşe çıkardılar.

Ve ben, ömrümde ilk defa

Gökyüzünün

Bu kadar benden uzak,

Bu kadar mavi,

Bu kadar geniş olduğuna şaşarak,

Kımıldamadan durdum

Sonra, saygıyla toprağa oturdum,

Dayadım sırtımı duvara.

Bu anda;

Ne düşmek dalgalara,

Bu anda;

Ne kavga, ne hürriyet, ne karım.

Toprak,

Güneş ve

Ben...

Bahtiyarım…”

Sırtımı dayadığım elli adet borudan oluşan anıt, heykeltıraş Şadi Çelik tarafından Beyoğlu’nun karmaşasını, sadeliğiyle yenmek gibi bir anlam yüklenerek tasarlanmış aynı zamanda.

Aradan geçen 43 yılın 22 sinde, kayıplarını arayan acılı insanların sessiz çığlıklarına tanıklık etti bu heykel.

Bu düşüncelerle gözlerimi açtım. O hafta, anaların kayıplarını aradığı 652.haftaydı.

Sonbahar güneşi, 652.kezdir, bu meydana yerleşmiş ve bir daha ayrılmamış bir hüznü aydınlatıyordu.

Kalabalık giderek çoğaldı, adımlar ürkek ürkek yaklaştı birbirine, yüzlerde derin bir çukura benzeyen suskunluk.

İki gün önce Güzel Annesini kaybetmişti bu meydan. Bir gidenin daha ağırlığı çökmüştü meydana.

Konuşmalar yapılıyor; sözler ağrılı, kelimelerden acı süzülüyor adeta, sesler nasıl da dokunaklı…

Hanife Ana konuşuyor. “Yetim kaldım” diyor; “annemden yetim kaldım, babamdan yetim, kocamdan ve çocuklarımdan yetim kaldım…” Sonra duruyor...

“Şimdi arkadaşımdan da yetim kaldım” diyor.

Son sözleri boğazında düğüm düğüm Hanife Ana’nın.

Bu tür konuşmalardan sonra genellikle bir alkış kopar. Ama burası kayıplar meydanı, burada alkışlara mahal yok! Onun yerine bir hıçkırık tufanı kopuyor meydandan. Göğüsler inip kalkıyor, yüzler ağlamaklı, gözler nemli...

Bir toplumun vicdanı nasıl katledilir sizce?

Sesi kısılırsa eğer insanların, korkuyla terbiye edilirse halk, zulm ile abad olursa bir toplum, işte o zaman katledilmiş olur bir toplumun vicdanı.

Adaletin katli

Dün Cumhuriyet Gazetesi yazarlarının duruşması vardı. Oradaydım.

Ahmet Şık’ın kardeşiyle karşılaştım. 71 indeki annesi ve 85 indeki hasta babasını uzak bir şehirde bırakarak gelmiş.

“Ne bekliyorsunuz?” diye soruyorum.

Hiç beklemediğim kadar kesin konuşuyor:

“Bırakmazlar,” diyor, “ceza verecekler!”

Hala cezaevinde tutuklu olan gazeteciler Ahmet Şık ve Kadri Gürsel; Murat Sabuncular, Akın Atalay ve Emre İper duruşmadaydılar.

Hepsi kendinden emindiler. Gazetecilik adına dik ve vakurca duruyorlardı. Yüzlerinden anlıyordum, yapılan iddialar karşısında savunma yapmayı zul görüyorlardı kendilerine. Ne var ki, tarihe kayıt düşmek gibi de bir görevleri vardı.

Ahmet Şık kayıpların 500.haftasında Murat Sabuncu’yu da alarak koşmuştu Galatasaray Meydanı’na. O günden sonra Ahmet Şık’la birlikte kalplerini o meydana bırakmışlardı…

Onları duruşmada izlerken düşündüm:

Bu gazeteciler, cemaat sofralarından beslenip, hatırlı referanslarla krediler alıp, villa ve yat sahibi olmadıkları için mi suçlular yoksa, bir zamanlar cemaatin yargı kılıcının önünde diz çöküp biat etmedikleri için mi?

Örneğin, dört bine yakın hâkim ve savcıyı liyakatsiz bir şekilde yargı sistemine sokup adaletin katline ortak olmadıkları için suçlular?

Meydan meydan dolaşıp cemaati öven konuşmalar yapmadıkları; onların elinden afili ödüller almadıkları, paraya boğuldukları gazete köşelerinde, AKP ve cemaate alkış tutmadıkları için suçlu görülebilirler mi örneğin?

Almanya’nın en büyük yolsuzluk davası olan Deniz Feneri Davası’nda, savcılara görevden el çektirilip davanın kapatılması için çevrilen dolaplara ortak olmadıkları için de suçludurlar belki…

Erzincan’daki cemaat örgütlenmesinin üzerine cesurca giden savcı İlhan Cihaner’i, makamında basarak yaka paça gözaltına aldıran cemaat savcılarının safında yer almadıkları için de suçlanabilirler mi?

Geçelim bunu da, devletin olanaklarıyla ele geçirdikleri televizyon kanallarında her gün arz-ı endam etmek suretiyle cemaati övmedikleri için de suçlanabilirler mi bu yazarlar?

Bilmiyorum, yazarlarımız gizliden gizliye ya da açıktan, uzak kıtalara gidip bir cemaat liderinin önünde diz çökmüşler midir? Hadi bunu da geçtik, liderle birlikte poz verebilmek için, neden birbiriyle yarış etmedikleri de için suçlanabilirler mi?

Yıllar yılı cemaat örgütlenmesi ve bunun tehlikeleri üzerine yazılar, makaleler, kitaplar yazdıkları için iktidar/cemaat kumpasıyla hapislere tıkıldıkları halde, yine de cemaat önünde diz çökmedikleri için suçlanabilirler mi?

Kim bilir gerçeğin, yalnızca gerçeğin peşinde koşmayı gazetecilik olarak bilen yazarlar olarak, yalnızca cemaatin karşısında değil, en az onun kadar kalbi kara bir iktidar zulmünün karşısında boyun eğmedikleri de için de suçlanabilirler mi?

Belki de bir ülkenin ordusuna kumpas kurulup kozmik odasına girilirken gazetelerinde manşet manşet başlıklar attırıp, yazdıkları yazılarla bu kumpasa alkış tutmadıkları için de suçlanabilirler…

Sahte isimlerle kanuna aykırı olarak aydınların, yazarların telefonlarını dinleterek, yeri geldiğinde ülkenin yarısının gizli yaşamlarına girebilmek için kararlar alabilen savcıları övüp göklere çıkarmadıkları için de suçlu olabilirler mi?

Örneğin onlar, televizyon televizyon dolaşıp, cemaat liderinin hatırına salya sümük ağlamışlar mıdır? Ağlamamışlarsa eğer, cemaat adına düzenlenen olimpiyatlarda, statlar dolusu kalabalıklar önünde “muhterem(!)” cemaat liderine gözü yaşlı övgüler dizerek geleceğin darbecilerini alkışlamadıkları için de suçlanabilirler mi?

Ülkeyi, dünyanın en büyük gazeteci hapishanesine çeviren davalardan birini izlerken bunları düşündüm.

Görevden el çektirilen, dört bine yakın yargı mensubunun kararlarına kurban edilen binlerce, on binlerce mağduru anımsadım.

Bu davayı izlerken iddianamenin sığınağı olan tanıkların nasıl birer maskaraya dönüştüğüne, bir davanın iddia ve tanıklar yönünden mizahın doruklarına tırmanabildiğine, jurnalci gazeteciliğin parlak örneklerinden birine tanık oldum.

Sonuçta, Kadri Gürsel’in serbest bırakılmasına, diğerlerinin tutukluluğunun devamına, mahkemenin 31 Ekim’de saat 09.30’da devam etmesine karar verildi.

O an Bülent Şık’ın sözleri geldi aklıma:

“Bırakmazlar, ceza verecekler!”

Avrupa’nın en büyük adliyesinde, sıkıştığımız bu küçük duruşma salonunda, bir kez daha adaletin nasıl katledildiğine tanık olurken, Montesquieu’yu duyar gibi oldum:

“Bir rejim, halkın adalete inanmaz bir noktaya gelince, o rejim mahkûm olmuş demektir.”

http://t24.com.tr/yazarlar/yusuf-nazim/kentin-vicdanin-adaletin-katli,18147

Baharı olacak ülke

Yusuf Nazım
28.07.2017

2016 yılının Şubat ayıydı.

Bir video düşmüştü bilgisayarıma. 2014 yılının Hakkari’sinden gündüz vakti bir gözaltı görüntüsüydü bu.

Şehrin, ıslak, kirli bir caddesinde, zırhlı bir kolluk aracı apansız geliyor, kaldırımda bekleyen bir grup gazetecinin önünde zınk diye duruyordu.

Arabadan hışımla inen üç kişi, elinde kamera olan bir kadını yaka paça ederek aracın arkasına ite kaka sokuyorlardı…

Bir atmacanın avını yakalamasına benziyordu bu; hoyrat, çevik, aceleci…

Kadının ve oradaki birkaç kişinin engel olma çabaları ise nafile kalıyordu.

Araç, avını kıskıvrak yakalamış bir atmaca gibi, geldiği hızla uzaklaşıyordu.

Bu ilginç videoyu Facebook sayfamdan “bir kadın gazetecinin, kolluk tarafından nezaketle gözaltına buyur edilmesi” başlığıyla paylaşmıştım.

Sur’da İngiliz ve Sırp ajanların yakalanma anı

Bu olaydan birkaç gün sonraydı. Hendek savaşları diye geçen çatışmalar sırasında ilan edilen sokağa çıkma yasaklarının ikinci ayı bitmişti.

Sur’daki keskin nişancılardan bahsediyordu haber ajansları. Ana akım medyanın bangır bangır bağıran haberlerinde, yabancı uyruklu gazeteci görünümlü ajanlar anlatılıyordu.

Tesadüfen Youtube’taki bir video ilişmişti gözüme. İzleyicisi bol bir televizyon kanalı, Sur’da biri Sırp diğeri İngiliz iki şüphelinin yakalanma anını ekranlara taşıyordu. Videoyu yayına sokan site ise “Sur’da İngiliz ve Sırp ajanların yakalanma anı” diye iliştirmişti altına.

Show TV’nin ana haber bülteninden alınmıştı video. Sur’da yakalanan biri Sırp, diğeri İngiliz iki kişinin gözaltına alınması haberini halkımızı ballandıra ballandıra anlatıyordu.

Şaşırdım!

Bir gün önce Facebook’ta paylaştığım videonun aynısıydı bu. Hakkari’de gözaltına alınan kadın gazeteci, Show Tv ekranlarında birdenbire Sırp ve İngiliz şüpheliye dönüşüvermişti… Videoda gözaltına alınan kişinin birkaç Türkçe sözcükle karşı koyma çabasının ise Show Tv spikeri, yabancının Türkçe bildiğini de ekleyerek haberini kurtarmaya çalışıyordu.

Haber Nöbeti’nde birkaç gün

Bundan yaklaşık bir ay sonrasıydı.

Kürt illerindeki zor koşullar altında çalışan gazetecilerle dayanışmak amacıyla Türkiye’nin batısından bir Haber Nöbeti Koordinasyonu oluşturulmuştu. Sonradan  Günter Wallraff Eleştirel Gazetecilik Ödülü’ne layık görülecek proje için her hafta 8-10 kişilik gazeteci grubu bölgeye gidiyor, oradaki meslektaşlarının çalışma koşullarını gözlemliyor, onlarla birlikte habere çıkıyor, gerçeklerini izini sürmeye çalışıyorlardı.

Ben de Haber Nöbeti ekiplerinin yedincisine sızdım!

Sızdım diyorum, çünkü aslında ekipler tamamlanmıştı. İlave yapmalarının, koordinasyon ve planlama açısından güçlükleri vardı.

Oysaki gitmeyi çok istiyordum. On yıllardır topraklarına acıdan başka bir şey ekmemiş o topraklarda az da olsa gerçekle yüzleşmeyi, gazeteci meslektaşlarla dayanışmayı çok önemsiyordum. Koordinasyondan sorumlu arkadaşın yaptığı küçük bir torpille yedinci ekibe dahil olmayı başardım.

Haber Nöbeti ’ne katıldığım süre içinde, DİHA (Dicle Haber Ajansı) ‘nda genç gazeteci arkadaşların özveriyle, canla, başla çalışmalarına tanık olmuştum. Hepsi de gencecik, pırıl pırıl çocuklardı. Haberler art arda geliyordu; Su’dan, Bağlar’dan, Karapınar’dan, Koşu Yolu’ndan… Kameraları kaptıkları gibi koşuyorlardı.

Ajanstaki, yaşça büyük ve deneyimli olanlar nasihat vermeyi ihmal etmiyorlardı onlara; “arkadaşlar dikkatli olun, fazla yaklaşmayın, kolluğun uyarılarına karşılık vermeyin…”

Ajansta bulunduğum sürece haber ekibi, büyük, uzunca bir masanın her iki yanında dizilmiş olarak oturuyordu. Ben de aralarındaydım. Karşımda ise iki genç kadın gazeteci oturuyordu.

Akşam olup da ayrılık vakti geldiğinde bütün çalışanlarla tek tek vedalaştık.

Ayaküstü, gerçeğin halka ulaştırılmasında üstlerine düşen sorumluluğa vurgu yaparken bir örneği paylaştım onlarla.

Hani şu Hakkâri’de kolluk tarafından kaçırılan kadın gazetecinin, bir televizyon kanalında nasıl bir Sırp ajana dönüştürülmesi gerçeğinden bahsettim onlara.

DİHA Haber Ajansı ekibiyle vedalaşma

Ben bu örneği anlatırken tuhaf bir şey oldu. Hepsi birden gülümsemeye başladılar... “Ne oldu?” diye sorduğumda tamamının bakışları, gün boyu karşımda oturan, zaman zaman haber için koşup giden, çıkınında türlü haberlerle geri gelen iki kadından birine çevrildi. Zayıf yüzlü, kestane saçlı kadın gazeteciye. Adı Beritan’dı, güldü. Sadece iki sözcük döküldü dudaklarından. “O bendim” dedi. Ve ekledi; “yalnız 2014 değil, 2015 yılıydı.”

Evet, Sırp şüpheli ya da ajanı(!) haber muhabiri Beritan, benim DİHA’da Haber Nöbeti’ndeyken bütün gün karşımda oturan genç gazeteciymiş meğer…

Demirden, çelikten, zırhtan oluşmuş bir mevsim

Sinesine yıllardır nice acıların zerk edildiği bir coğrafyaydı orası.

Anlıyordum ki bahar başka bir dilde ulaşıyordu oralara. Sokaklar tutulmuş, köşe başlarında siperler, mevziler; ne yana dönsen silahlı, maskeli adamlar; demirden, çelikten, zırhtan oluşmuş bir mevsim. Kime sorsan bir belirsizlik, nereye dokunsan acı, ne yöne dönsen bir siper. Belki de baharı olmayacaktı o sene oraların...

Nitekim öyle de oldu. O sene, bahar bir türlü gelemedi Fırat’ın doğusuna.

Sonradan, oralarla da sınırlı kalmadı bu. Mevsimler bir başka geçti bütün ülkede. Batıdan başlayan kasırga bir kez daha vurdu oraları.

Gün TV kapatıldı. DİHA Haber Ajansı da öyle. Gün TV’deki bir günlük Haber Nöbeti’nde tanıştığım program yapımcısı, Kürt dili uzmanı, eğitimci Mehmet’in, ben İzmir’e dönerken söylediği “bizi unutmayın” sözü hiç gitmedi kulaklarımdan…

DİHA Haber Ajansı’nda karşımda oturan iki genç kadından Şerife Oruç bir yıldır cezaevindeydi, habere koşamıyordu artık.

Diha muhabiri Şerife Oruç bir yıldır cezaevinde

Şu satırları yazdığım sırada, Şerife Oruç’un Batman’da mahkemesi vardı.  Salondaki televizyondan ise, görülmekte olan Cumhuriyet Gazetesi davasının haberleri duyuluyordu. Ahmet Şık’ın yargılayanları yargılayan ifadesi çığ gibi paylaşılmaktaydı sosyal medyadan. Ben Cumhuriyet’e yazı gönderirken okur temsilcisiydi Güray Öz. Torununun kelebek resmine bile izin verilmeyen Öz’ün savunması düşüyor önüme. O da diğerleri gibi kararlı; “gazetecilik yargılanamaz, mahkum edilemez” diyor…

Fırat’ın doğusundan başlayan soğuk rüzgârlar, artık Fırat’ın batısında da aynı şiddetle esiyordu. Esiyor ve önüne kattığı hemen her şeyi sürükleyip götürüyordu.

Fırat’ın doğusuna ulaşmayan bahar

Tutuklu Cumhuriyet yazarları

Şimdi görüyordum ki, bir yıl önce Fırat’ın doğusuna ulaşamayan bahar, kendini Fırat’ın batısından da esirgiyordu. Sokaklar yine tutulmuş, köşe başlarında kuş uçurtulmuyor. Gazeteler kapatılmış, televizyon kanalları susturulmuş, kültür sanat merkezleri, kadın evleri, sinemalar da öyle. Seçilmişler içerde, yerel yönetimler ise kayyımda. Ne yana dönsen sansür, ne yana dönsen karanlık, ne yana dönsen tuzak; yine demirden, çelikten, zırhtan oluşmuş bir mevsim…

Lakin biliyorum ki kaçarı yok, bahara dönecek bu mevsim!

Nasıl direniyorlarsa Semih ve Nuriye Türkiye için, işte öylesine kolsuz direnişine devam ediyor Ankara, Semih ve Nuriye için.

Bakın nasıl da söylüyor şarkını Ahmet Şık. Sözlerinde, tedirginlikten bir eser var mı? Kadri Gürsel üstüne üstüne yürüyor yalanın, dolanın, riyakârlığın!

Bakın nasıl da kararlı diğerleri…

Ve nasıl ayaktalar, dimdikler; nasıl da karşısında olmaya deva ediyorlar hala kulluğun, köleliğin, biat etmenin!

Başka yolu yok, görüyorum, mutlak baharı olacak bu ülkenin!

http://t24.com.tr/yazarlar/yusuf-nazim/bahari-olacak-ulke,17773