Modern çağın trajedisi: İşgal ve kahkaha

Yusuf Nazım
T24 | 1 Ocak 2023

İnsan türü 7 milyon yıl önce Afrika’nın doğusunda, Büyük Rift Vadisi’nde oluşmaya başladı.

Yaklaşık 2 milyon yıldır da dünyanın dört yanına virüs gibi yayılmakta.

Yıkarak, yakarak, zulmederek.

21.yüzyılda Anadolu coğrafyasında bizim de payımıza düşen bir şeyler var bu ilerleyişte.

Yirmi yıldır da ülkenin başına musallat olmuş başka bir türün kötülüğüyle baş başayız.

 ***

Bu yazıya başladığımda aldım haberi.

Gezi Davası’nda cezalar onanmış.

Osman Kavala’ya ağırlaştırılmış müebbet, diğer sanıklar Ayşe Mücella Yapıcı, Çiğdem Mater Utku, Ali Hakan Altınay, Mine Özerden, Şerafettin Can Atalay, Tayfun Kahraman ve Yiğit Ali Ekmekçi’ye ise 18’er yıl hapis.

Kötülüğün bir kez daha iyiliğe galebe çaldığı an!

Can Dündar, Osman Kavala, Mücella Yapıcı, M.Alabora

2022’nin sırtımıza yüklediği yük bununla sınırlı olsa iyi; 6 yıldır cezaevinde olan Selahattin Demirtaş mı, kayyum atanmış belediyeler mi, hapsedilmiş milletvekilleri ve gazeteciler mi, ağrısı yüreğimizde eksilmeyen KHK’lılar mı yoksa İmamoğlu’na yapılan taarruz mu…

Birden canım sıkıldı, bıraktım yazmayı.

Kendimi dışarı attım. Mandalina bahçelerine doğru yürüdüm; asırlık zeytin ağaçlarını geçtim, göğe direk olmuş servileri seyrettim… İzmir’in gökyüzünü delik deşik etse de gökdelenler, doğa halâ bakir Seferihisar’ın yamaçlarında.

Susmak öldürüyor insanı. Öyle tek seferde değil üstelik. Bir celladın iri, kıllı elleri sarılır gibi boğazına, ağır ağır, soluksuz bırakarak.

***

Şebenm Korur Fincancı, mahkeme çıkışı

Aynı gün bir de Şebnem Korur Fincancı’nın haberi düşmez mi önüme!

Onu bir polis aracına binerken gördüm. 63 yaşında, kollarında iki polis, elleri kelepçeli…

Dünyaya bu fotoğrafı verirken utandık mı?

Türk Tabipleri Birliği Merkez Konseyi Başkanı, 110 bin hekimin temsilcisi,

Türkiye İnsan Hakları Vakfı kurucu ve başkanlığı yapmış; 1997 IRCT Bent Sorensen Grant, 1999 İstanbul Üniversitesi Uluslararası Bilime Katkı, İstanbul Tabip Odası Sevinç Özgüner İnsan Hakları, 2000 yılı Barış ve Demokrasi, 2000 yılı Açık Sayfa Barış, Demokrasi ve Hukuka Katkı, 2000 International People’s Lawyers Eminent Person Grant, 2001 BEKSAV, 2014 Uluslararası Hrant Dink Vakfı ve daha birçok ödülün sahibi bir bilim ve onur insanı...

Dünyanın baş tacı yaptığını biz linç ediyoruz. Otuz yıllık adli tıp bilim tecrübesi ile verdiği bir görüşten dolayı cezaevinde.

Ne diyeyim, kötülük habis bir ur gibi çoğalmış içimizde.

***

Amerikan kovboy filmlerinin olmazsa olmazıdır. Daima kötü bir adam vardır,  kasabaların duvarlarında resimleri eksik olmayan.

"WANTED!" yazılıdır resmin üzerinde, iri puntolarla.

Altında ise, azılı katil, kellesine şu kadar dolar ödül.

Riya, çoktan anlamını yitirmiş, yük değil artık vicdanlara.

Kol kola yürüdüğün dostun, silahını sana çevirirse “darbeci” rakibine dönerse “şerefli” oluyor.

Seni alkışlayanı “makul gazeteci” foyanı ortaya çıkaranı “terörist” sayıyorsun.

Yazıya devam ederken gördüm; bir Türk gazetecinin başına ödül koymuşlar!

Gri listede aranıyor adam.

Ödülün tutarı mı?

500.000 Dolara varıyor.

İçişleri Bakanlığı’nın listesinde Gri Listede diye geçiyor.

Adı Can Dündar.

Düne kadar milyonların izlediği bir gazeteci. MİT Tırları haberini yapınca “terörist, hain” oluverdi birden, aranıyor bir süredir.

Kanunlarda MİT’in görevi, komşudaki yangına tırlarla benzin taşımak diye mi tanımlanmış yoksa, anlayamadım.

Bilmiyorsam cahilliğime verin.

***

 

ABD Afganistan'dan çekilirken, 16 Ağustos 2021

18 Mayıs 2022, Dallas.

ABD Başkanı Biden, salondaki saygın kalabalığa Rusya lideri Putin’in, Ukrayna’ya açtığı acımasız savaşı eleştirirken şöyle diyor:

“Bu, tek adamın verdiği, Irak'a yönelik tamamen haksız ve acımasız bir işgal başlatma kararıdır."

Yanlış duymadınız, adam Irak diyor resmen!

Haklı olarak "Freudyen bir dil sürçmesi" diye yazıyor The Guardian gazetesinde Slavoj Žižek.

Sonra çabucak düzeltiyor Biden; “Ukrayna’yı kastediyorum tabii.”

Kalabalıktan yükselen alkış sesleri ve kahkahalar arasında 75 olan yaşını anımsatıyor.

Evet, alkış sesleri ve kahkahalar…

Geride 1 milyon ölü bırakmış, tarihin bu en büyük ikiyüzlülüğünün süper bir gücün saygınlarınca hafife alınması;

Ya da modern kolonyalizmin bataklığında büyümüş, dünyaya melanet yağdırmakta mahir; hırsla azgınlaşmış, kibirle şımarmış büyük devlet şarlatanlığının kahkahalarla dışa vurumu.

Bir yerden tanıdık geliyor mu size?

Küresel süper bir güç olarak, kendi topraklarından 19 bin km ötede, yoksul bir ülkeye; Vietnam’a 20 yıl boyunca dünyanın bombasını yağdırmış, geride 4 milyon ölü bırakarak ayrılmış bir devlet;

Ya da “özgür ve medeni dünya” için ılımlı İslam geliştireceğim diye ektiği tohumlardan radikal İslam biçerek; 20 yıl boyunca işgal ettiği Afganistan’ı arkasında bir cehennem bırakarak adeta kaçar gibi terk eden dünya devi…

Adına ne denir ki?

Modernite mi, trajedi mi?

Bir yanda siyasal İslam’la cilalanmış, ihtiras ve kibirle sarhoş olmuş, güce tapmayı maharet, ötekine nefret kusmayı alışkanlık saymış; Asya’nın, Afrika’nın, Ortadoğu’nun kızgın çöllerinde olmayacak hayaller kuran bizim modernitemiz…

Öte yandan demokrasi, özgürlük, insan hakları kavramları arkasına gizlenmiş; bilim ve medeniyet iksiriyle güçlenmiş, bu güçle zehirlenmiş, adına batı denilen coğrafyada temerküz etmiş ileri bir çağın modernitesi…

Payımıza düşen mi?

İki milyon yıl önce ayağa kalkmış insanın çılgınlığı.

Modern çağın trajedisi!

Yeni yılda yeni umutlara…

https://t24.com.tr/yazarlar/yusuf-nazim/modern-cagin-trajedisi-isgal-ve-kahkaha,38064

Gezi'nin masumiyeti

Yusuf Nazım
T24 | 31 Mayıs 2016

Bir süredir yeni bir sözcüğün adıydı lügatimizde Gezi.

Hiç beklenmedik bir anda hayatımıza giren, düşlerimize umut olan, apansız çekip giden.

2013 yılı Haziran’ının hayatlarımıza bıraktığı eşsiz bir armağanın adıydı o.

Mayıs denince hep kanamalı olurdu; işte yine, Kiraz Zamanı gibi kanamıştı hüzün...

Peşinden koşup da bir türlü yetişemediğimiz o görkemli baharın habercisi gibiydi Gezi; düşleyip de bir türlü sahip olamadığımız, susuz kalıp kana kana içemediğimiz, müjdesini bekleyip sevinemediğimiz; henüz yaşanmamış bir aşk, bitirilmemiş bir serüvendi o.

Hayatlarımızda hep var olan bir hayalin, bir anda parlayıp sönmesi gibiydi o. Gelişi, göğü tutuşturmak üzere peşinden koştuğumuz bir heyecana benziyordu. Büyük ateşler yakmak uğruna yaşayamadığımız çocukluğumuz, âşık olmaya bile zaman bulamadığımız gençliğimiz, en çok da özlemlerimizdi bizim Gezi.

Çölün ortasında fışkıran berrak bir su gibiydi o; yüreklere şırıl şırıl akan bir dere, dağların sarp yamaçlarından gürül gürül çağlayan bir şelale, denizi özleyen bir nehirdi Gezi.

Düşlerimizin kısa bir özeti gibiydi

Kayıkhaneleri yok edilmiş, silüeti çizik, tepeleri tarumar,; sırça köşkler sarmış her yanını, sırtından bıçaklanmış, kurtlar sofrasında bir şehrin çığlığıydı o.

Çoktandır unutulmaya yüz tutmuş bir düşün, ruhumuzda taze bir filiz gibi uç vermesiydi Gezi. Bundan böyle, umut denildiğinde yüreğimizde kıpırdayacak şeyin adıydı o. Nice hayaller kurmuş, nice fırtınalara göğüs germiş, nice ateşlerde yanmış bir kuşağın yeniden yazılmaya başlayan hikâyesi gibiydi.

Gezi’de yaşananlar düşlerimizin kısa bir özetiydi sanki.

Bir şehrin karanlık, izbe sokaklarının bali koklayan, esrar içen, tiner çeken çocuklarıydı o… Direnişle birlikte yaşadıklarını fark eden, barikatlarda direnişçilerle kol kola duran; abla, dayı, anacığım diyen, baba diye seslenen; güvenilen, sevilen, değer gören… Direniş yenilip de herkes evlerine çekildiğinde yetimler gibi ortalıkta yapayalnız, boynu bükük kalan Civan’ıydı sokakların Gezi; Ziya’sıydı, Rizgar’ıydı, Zülfikar’ıydı…

Hayalleri futbol sahalarına hapsolmuş “apolitik” taraftar gruplarının Barbaros Bulvarı’nda kahramanca direnişiydi Gezi.

Taksim’in soluk alınacak son parkının adıydı o. Sökülmüş ağaçları yeniden dikmek üzere Taksim’e koşarken, bir cehennem ateşinin ortasında kalan Rizeli Mükerrem Amca’nın, göğsünü açıp polislere “vurun beni!” diyen haykırışıydı o.

Gezi’nin masumiyeti, hayatında hiç eyleme katılmamış küçük oğlumun, Taksim’deki kalabalığa yetişmek üzere çantasına limonu, solüsyonu, gaz maskesini tıkıştırırken “yanına biraz da para al oğlum” diyen annesine, “saçmalama anne, orada para geçmiyor” diyen hiç kirlenmemiş masumiyetiydi.

Gençlere, barikatta kol kanat germeye çalışan yaşlı 68’linin babacanlığıydı; onu “dayı sen gel, biz gerekeni yaparız” diye kolundan çekiştirip arkalara götüren delikanlının özgecanlığıydı… Ciğerleri gazdan pare pare olmuş bir gencin, yüzünde ince bir tebessümle, az önce hayatı kendine zehir etmeye çalışan zırhlı, coplu, kalkanlı polislerin yüzüne dikilerek inadına kitap okumasıydı Gezi.

Öfkeden gözü dönmüş, üzerine gaz püskürten polislere, ısrarla karanfil uzatan kadının inatçı sevgisi; çiçeği burnunda üniversiteli gencin zehir ve duman bulutu içinde akordeon çalması, on beşinde ekmek almaya giderken karakaşlı, kara gözlü bir çocuğun bir kuş gibi yığılıp kalmasıydı...

Bir Türk’ün bir Kürt’ü ilk defa sevmesi gibi

Daha sayamadığım öyle çok şeydi ki Gezi. Yüz yıllık tarihimizde, gelecek kuşaklara kalacak en değerli mirasımızdı o.

Yeni bir umudun yüreklere serpilen kokusu, düşlerde parıldayan rengi, Gezi Parkı’nda yeşermiş haliydi o.

Yeni doğan güneşin, ışığa hasret kalmış bir çiçeğin özüne ilk defa dokunması gibiydi; kelebek kanadında açmış binlerce çiçeğin bir araya gelmesi, bir Türk’ün bir Kürd’ü ilk defa sevmesi gibiydi Gezi.

Ezan sesiyle kutsanmış; ahlakla, vicdanla, dualarla kazanılmış değerlerin; Kabataş’ta bayağı bir yalana kurban edilmesi, bir ülkenin yaralı vicdanının Dolmabahçe’de bir camide acımasızca kirletilmesiydi… 

Gaz bombaları arasında gitar çalan bir çocuğun bakışlarındaki heyecan, gözlerindeki umut, kalbindeki direnişti.

Sığındığı belediye otobüsünde küçük bir kız çocuğunun, “baba, polis amcalar bize niye gaz sıkıyor” diyerek gözyaşları içinde kalmasıydı Gezi.

Gezi Günleri boyunca, genç kadın doktorun yardımcısı gibi çalışan, yaralılara ilaç verip bandaj takan, her gün direnişçilerle yatıp kalkan, on sekizindeki tinerci gencin, direnişin kırıldığı gün hüngür hüngür ağlamasıydı. Yüzünü, göğsüne gömdüğü kadın doktordan “abla, yanınızda ilk defa kendimi insan gibi hissettim” deyip hıçkırıklara boğularak ayrılmasıydı.

Baharda yaşanan bir aşk gibiydi o, gelecek güzel günlerden alınmış bir avans, ölümle yapılan bir dans gibiydi Gezi.

Yıllardır yalanla, kinle, nefretle beslenmiş; başka bir dilde konuşan, başka bir biçimde düşünen, başka bir tutkuyla seven insanların ilk defa bir araya gelmesiydi; bir araya gelmesi ve hiç olmadık şekilde birbirini sevmesiydi. Yıllardır birbirini düşman gören Türk’le Kürt’ün, ateş altında ele ele vermesiydi Gezi. Bir çocuk kalbi gibi temiz, suyunu arayan bir ağaç kadar masumdu o.

Elinde taşıdığı iki şişe sütle yaşlı bir ninenin, “oğlum göze iyi gelirmiş” diyerek kalabalığın arasında oradan oraya sekmesiydi Gezi.

Hayalleri yorulmuş bir kuşağın izi vardı onda. Çünkü umut vardı onda; çocuklarımızın özlediği savaşsız, sömürüsüz bir hayat vardı. Bizim de özlediğimiz yarınlarımız vardı; aşk vardı, sevgi vardı, yedi veren güllerinin kokusu, rengi vardı.

Gezi’nin masumiyeti bir ülkenin masumiyeti gibiydi

Gezi’nin masumiyeti, her türlü gaza ve zehire karşı gençlerin sevgiden, aşktan ve danstan ibaret direnişiydi.

Gezi demek, yaraları açık kalmış, sevinçleri yasaklanmış, umutları çalınmış gençliğimiz demekti; düşleri hep yarım kalmış, hep üşümüş, hep bastırılmış, hep ötekileştirilmiş ülkemin onurlu bir yaşamı arayışıydı Gezi. 

Gezi demek, sevince derin bir aşkla sevmenin, gülünce ağız dolusu gülmenin; paylaşmanın, dayanışmanın, el ele vermenin; en az insan kadar ağacın, ağaç kadar ormanın, orman kadar parkın; mavinin, sarının, yeşilin; aç kalan, üşüyen, tiner çeken çocukların; toprağa suya, yaprağa hasret kalmasının; börtünün, böceğin ve çiçeğin cümlesiydi.

Gezi’nin masumiyeti, bir ülkenin masumiyeti gibiydi.

Hepimize yurt olan bu topraklarda billur bir ay ışığı gibi parlayan cümle renklerin, cümle seslerin, cümle ahenklerin bir araya gelme cesaretiydi Gezi.

Gezi’nin masumiyeti, hepimizin masumiyetiydi…

https://t24.com.tr/yazarlar/yusuf-nazim/gezinin-masumiyeti,14688