Şeytan

Yusuf Nazım
T24 | 22 Aralık 20018

20 Aralık günü, Edebiyat Fakültesi’nin kapısına dayanmıştır şeytan. Kelimeleri çürümüş, çığlıkları hoyrat, sözleri tehditkârdır. Ülkücü bir güruh kılığındadır.

Hacettepe Üniversitesi'nde Edebiyat Fakültesi Kitap Kulübü’nün düzenlediği bir söyleşi yapılmaktadır. Konuşmacı, şair Ahmet Telli’dir. Konu ise ‘Cumhuriyet Döneminde Edebiyat’

Şeytanın kültüre tahammülü var mıdır? Sessiz kalabilir mi sanatın, edebiyatın büyüsü karşısında? Nasıl göz yumar şiirin baştan çıkarıcı, kışkırtıcı, dönüştürücü gücüne?

Tahammül etmez, sessiz kalmaz, göz yummaz!

Bölüm sekreteri etkinliğin yapıldığı salona girer, “Salonu boşaltın tutamıyoruz kapıdakileri” der. Kim bilir sesine, şeytanın sesi sinmiş midir, kokusu bulaşmış mıdır nefesine?

*  *  *

Cennet’ten kovulduğu günden beri şeytan, bütün kötülüklerin kaynağı olarak görülmüştür. Ne zaman ki insanoğlu huzura, sükûna yaklaşsa; insanca yaşamaya kalkışsa, hileleri, şaşırtmacaları, takiyeleriyle bin bir kılıkta ortaya çıkıverir o.

İstanbul sokaklarında gayrimüslimlere karşı kırıma dönüşen galeyan

6-7 Eylül 1955, Fahri Çoker Arşivinden

Yaşadığımız coğrafyaya gelince… Şeytan, aklın almayacağı kadar sinsi, bir o kadar kurnazdı.

Tarihe 6-7 Eylül 1955 olayları diye geçen, İstanbul’daki gayrimüslimlere karşı yapılan örgütlü saldırılar onun eseriydi. Şeytan, yine bir MİT görevlisi kılığıyla, Selanik’teki Atatürk’ün evine bomba atarak başlatmıştı olayları. Onun planları, galeyana getirilen örgütlü kalabalıkların eliyle, İstanbul sokaklarında Rumlara, Ermenilere, Yahudilere karşı bir kırıma dönüşmüştü.

Resmi rakamlara göre 5300 ü aşkın bina saldırıya uğramış, 11 kişi ölmüş, 30 kişi yaralanmış, 60 kadın tecavüze uğramıştı. Saldırıya uğrayan binalar arasında evler, işyerleri, okullar, kiliseler, manastır ve sinagoglar da vardı. Devletin resmi kayıtlarının dışında ise çok büyük rakamlar telaffuz edilmekteydi...

Kazancı Yokuşu’nda kurulan pusu, kıstırılan kalabalık

1 Mayıs 1977, Kazancı Yokuşu'nda sıkışan kalabalık

Nicedir, şeytanın dizginsizce at koşturduğu, kötülüğün hüküm sürdüğü bir ülkeydi burası.

Ne zaman ki umudunu çoğaltır insan, ne zaman ki düşleri gerçek olmaya yaklaşır, ne zamanki “güneşten ışık yontmaya” kalkar, şeytan hemen oracıkta bitiverirdi.

1 Mayıs 1977’de İstanbul’da, Taksim Meydanı’nı kana bulamak onun en büyük kötülük gösterilerinden biriydi. Bu sefer, Intercontinental Oteli’nin çatısından, uzun namlulu silahlı adamlar kılığında kalabalığın üzerine ölüm kusacaktı. Panzerler, ateşli silahlar, Kazancı Yokuşu’nda kurulan pusu, kıstırılan kalabalıklar... İblis, en sinsi planlarıyla ortaya çıkmış, bir kez daha başarılı olmuş; katliamda 34 kişi ölmüş, 136 kişi de yaralanmıştı.

Şeytanın planları Maraş’ta da tuttu

Maraş Katliamı öncesi yapılan çağrılardan

Şu günler Maraş Katliamının yıldönümü. 19-26 Aralık 1978 tarihlerinde, resmi rakamlara göre 111 kişinin öldüğü, yüzlercesinin yaralandığı olayların yaşandığı günler.

Şeytan, o gün bütün habis huylarını kuşanmıştı. Nefesi ölüme soğukluğunda, Kahramanmaraş’ın sokaklarını kol geziyordu. Yıllar sonra ortalığa dökülecek MİT belgelerinde, şeytanın katliam planlarını Ülkü Ocakları’nda yaptığı ortaya çıkacaktı. Bu kayıtlara göre ülkücüler Çiçek Sineması’na az tesirli bir bomba atacak, bunu solcular yaptı diyerek sokaklara döküleceklerdi. Öyle de oldu, şeytanın planları Maraş’ta da tuttu.

Maraş Ağır Ceza Mahkemesi eski hâkimlerinden Kerim Günay’ın anlatımlarıyla, Kızılbaş denilerek Alevilerin öldürülmesi, önceden işaretlenen evlerin yakılması, ardından evlere girilerek kadın, çoluk çocuk demeden linç, katliam, tecavüz ve en akla gelmeyecek işkencelerin yapılması hep aynı şeytanın marifetiydi.

Şeytandı bu, zekiydi, bin bir kılığa girerdi

2 Temmuz 1993, Madımak Oteli önünde cihat için tekbir getiren kalabalık

Şeytan boş durmuyordu.

Ne zamanki kültüre, sanata, edebiyata dair bir söz söylense adeta kıvranıyor, öfkeleniyor, diş biliyordu. Aydınlanma, çağdaşlık, ilerleme en korktuğu şeylerdendi.

Bu sefer, şeytanın insanları tuzağa düşürmek için seçtiği yer Sivas’tı.

2 Temmuz 1993 ‘te Sivas’ta yapılan Pir Sultan Abdal Şenlikleri, onu çileden çıkarmaya yetecekti.

Bir zamanlar Tanrı tarafından Cennet’ten kovulan şeytan, intikamını, insanları kendi yarattığı cehennemin tuzağına çekerek almak istiyordu. Sivas’ta kışkırtılan gözü dönmüş kalabalıklar eliyle Madımak Oteli’nde 34 kültür insanı; şair, edebiyatçı, mizahçı, ozan ve sanatçı diri diri yakılıyordu.

Şeytandı bu, zekiydi, bin bir kılığa girerdi.

Katliamı yapanların 26 avukatı vardı. Bu avukatların tamamı AKP de siyaset yaptı, itibar gördü, mevki aldı. Şeytanın görünmeyen eli, onların taltif edilmesini sağladı, çoğu en üst düzeyde terfi etti.

Onun silueti, sonradan ortaya çıkacak fotoğraflarda gizliydi

Gazi Katliamından uzun namlulu silahlar

Şeytan asla rahat durmuyordu.

12 Mart 1995 tarihinde İstanbul, Gazi Mahallesi’nde de öyle yaptı. Yine Alevilerin yoğun olduğu bir mahalleyi seçti. Bir gece yarısı, mahalledeki dört kahvehane ile bir pastaneye, kimliğini açık etmeden ölüm olarak yağdı. İlk gün, bir Alevi dedesinin öldüğü olaylarda, sonraki günlerde ölü sayısı 22 ‘ye yükseldi. Yüzlerce de yaralı vardı…

Şeytan ortalıkta yoktu. Lakin onun silueti, sonradan ortaya çıkacak fotoğraflarda gizliydi. Susurluk Dosyası sanıklarından bazılarının, uzun namlulu silahlarla kalabalığın üzerine ateş ederken gösteren fotoğraflardı bunlar.

Hrant Dink’in ensesine saplanmış üç mermi

Ne kadar acımasız, ne kadar gözü dönmüş, ne kadar küstahtı şeytan.

En akla gelmeyecek planlarla, en sinsi oyunlarla, en beklenmedik zamanlarda sergilerdi marifetini.

Olmadık habislikler yapar, hep acı içirir, kan kustururdu insanlara. Daima müşfik görünür, sesi dost kimliğiyle çıkar, ancak hep ölüm soğukluğunda eserdi nefesi.

19 Ocak 2007’de de yine öyle oldu. Bu sefer Şişli’de, akşamüstü bir kaldırımda yürürken, Hrant Dink’in ensesine saplanmış üç mermi kılığındaydı o. Sonradan ortaya çıkacaktı, bir çocuk görünümüne girmişti; Şeytandı bu, Trabzon’dan neredeyse bando eşliğinde uğurlanmış, bulaşmadığı kurum, alet etmediği kişi kalmamıştı...

Tıpkı, gazeteci Uğur Mumcu’yu, aracının içinde parça parça eden zalimlik gibi.

Tıpkı, bir kargo paketinin içinden kitap kılığında çıkıp Prof.Dr.Bahriye Üçok’un lime savurması gibi.

Tıpkı, puslu bir Diyarbakır akşamında, ıssız bir sokakta, Kürt bilgesi, gazeteci yazar Musa Anter’in soluğunu kurutan habislik gibi.

Kemal Türkler, Muammer Aksoy, Onat Kutlar, Çetin Emeç, Ferhat Tepe, Namık Tarancı; bağışlasınlar beni, adlarını sayamadığım daha niceleri gibi…

“Hacettepe sana mezar olacak”

Ahmet Telli.

Edebiyatımızın yüz akı, kültürümüzün korkusuz süvarisi, son dönem şiirimizin serüvencisi…

Şeytan, onca kötülüğü kuşanarak kapıya dayandığında, öğrencilere bir zarar gelmesin istedi. Tek başına çıktı kapıdan. Fakülte kapısındaki şeytanın histerik çığlıklar içindeki tehditlerine, kokuşmuş nefesine, tarih öncesinde kalma nefret dolu bakışlarına aldırmadı.

Şeytanın, arkasında yankılanan “Hacettepe sana mezar olacak” sözlerine rağmen, korkusuzca yürüdü kötülüğün üzerine…

“Son büyük serüvenci yaralıdır hala”

Biliyordu o;

“Dünyanın cesur ulusları yoktu, cesur insanları vardı. Onlar, aşkın ve hayatın havarileri, büyük serüvencilerdi. Onlar, bu ihtiyar cadının maskesini parçalamak ve yeryüzü denilen cenneti bize sunmak istediler. Bütün ömürleri bu kavgayla geçti. Ne adları vardı onların, ne ulusları, ne dinleri ne de anıtları.” (*)

Ve şöyle devam ediyordu;

“Ama biz onlar için ölüm fermanları hazırlayıp görkemli mangalar  kurduk. Savaşlar açtık peş peşe. Kentleri ele geçirip vahşi bir hayvan gibi avladık onları. Nerde görülseler kurşuna dizdik ve süslü kemerler yaptık onların kafa derilerinden. Biz cellattık ve tarih suratımıza tükürürken, bir kez bile bağışlanmayı istemedi onlar…” (*)

Şeytanın, yukarıdan, kibir dolu, kötücül bakışları altında sözünü noktalıyordu:

“Derler ki, son büyük serüvenci yaralıdır hala…” (*)

(*) Soluk soluğa /Ahmet Telli

http://t24.com.tr/yazarlar/yusuf-nazim/seytan,21133

Ölümün ötesinden sesler

Yusuf Nazım
T24 | 28 Aralık 2017

Gri bir sabaha uyandım bu sabah.

Ölümün berisindeydim.

Takvim yapraklarına bakmaya korkuyordum.

Lakin korkunun gerçeği görmeye engeli yoktu!

Evlerimizde, artık birer cam kutucuk misafir ediyorduk, basınca düğmesine hemencecik kusuveriyordu gerçekleri yüzümüze.

Tabii doğru kanaldaysak eğer.

Değilsek, yapacak bir şey yoktu zaten! Başımızı gömdüğümüz ve ilelebet sürecekmiş gibi sandığımız kumdan, çamurdan, cerahatten oluşmuş bir bataklığın içinde, yaşıyormuş gibi yapmaya devam ediyorduk…

Bir de sosyal medya vardı tabii.

Takvim yapraklarından daha  şaşmaz bir şekilde çalışıyor ve ister istemez ölümün ötesinden sesler ulaştırıyordu bize.

*  *  *

1943, Van, Özalp, otuzüç kurşun, temsili

İşte, üzerimizi örten o gri karanlık altında bu sesleri duyuyordum ben.

Ölümün ötesinden seslerdi bunlar.

33 kurşuna çıkmıştı adı. En çok da, Ahmet Arif’in dizlerinden duyuluyor, onun sesinden dile geliyordu.

1943 yılında, Van’ın Özalp İlçesi’ndeydi… Elleri arkadan bağlanmış, Kukur Deresi’nde yatıyordu, kurşuna dizilmiş 33 Kürt köylüsünün cesedi.

*  *  *

1 Mayıs 1977 katliamı, Kazancı Yokuşu

Ölümün ötesinden sesler duyuyordum…

Sene 1977’ydi;  günlerden 1 Mayıs, İstanbul’da Taksim Meydanı.

Bir bayram gününde, Kazancı Yokuşu’nda yakalanıyorduk ölümün soğuk nefesine.

Bayram başlamadan daha, nasıl da dönüşüyordu 34 canın cenaze merasimine.

Ne çok vuruluyorduk biz, ne çok öldürülüyorduk böyle!

*  *  *

24 Mayıs 1993, Elazığ-Bingöl Karayolu, 33 asker anıtı

Ölümün ötesinden sesler duyuyordum hala.

24 Mayıs 1993, Elazığ-Bingöl Karayolu’ndan geliyordu ölümün sesi.

Bir dağın yamacında, sorgusuz kurşuna diziliyordu 33 silahsız er!

Ölüm kimliğine bakmıyordu ölenlerin, kaçınız Kürt’tü, hanginiz Türk’tü diye sormuyordu.

*  *  *

2 Temmuz 1993, Madımak katliamında ölenler

Sene 1993, Temmuz’un ikinci günü.

Ölümün ötesinden sesler çalınıyordu yine kulağıma.

Madımak, diyordu; 34 can, 34 yanık insan, et kokusu...

Yirmidördünün, yirmibeşin altındaydı yaşları!

Şairler de yanıyordu bu yangında, çoğu genç, delikanlı, kız, kızan; yazarlar, ozanlar, sanatçılar da…

Sazları da birlikte yanıyordu canların; sözleri de, türküleri de, şiirleri de...

*  *  *

5 Temmuz 1993, Başbağlar katliamı

Üç gün sonrasıydı.

Kararlıydı, ölüme doymayan bir yıl olarak yazacaktı adını, tarihin kara yapraklarına, 1993 senesi.

Yangın düşmüş, boşaltılmış, viran olmuş binlerce köy, mezra kalacaktı geride; sönmüş ocaklar, dağılmış yuvalar; toprağından, yurdundan sürgün olmuş insanlar…

Yine 1993, 5 Temmuz günü, bu sefer Başbağlar’dan ulaşıyordu ölümün ötesinden sesler.  

Bir kez daha, ölüm çığlıkları yapışıyordu bir köyün yakasına; bir kez daha sıkıyordu boğazını ölüm insanların. Ve bir kez daha esiri oluyorduk, listelerde 33 ölümden ibaret sayıların.

*  *  *

20 Temmuz 2015, Suruç katliamı, oyuncaklar

Ölümün ötesinden sesler işitiyordum durmaksızın.

Acılar sığmıyordu artık takvim yapraklarına ve biz yetişemez oluyorduk anma törenlerine.

Kobanili küçük çocuklara oyuncak götürecek olan büyük çocuklar, henüz yeterince büyümemişlerdi.

Henüz erkendi, Suruç daha ıraklardaydı.

Henüz yeterince büyümemiş 33 çocuğun etleri, bir bahçenin orta yerine henüz savrulmamış, kanları uluorta yapışmamıştı taşa ve betona.

*  *  *

Ölümün ötesinden fısıltılar duyuyordum.

Atık birer birer değil, onar onar ölüyorduk bu coğrafyada.

Onar onar ölündüğünde, doğaldır ki, adını katliam koyuyorduk bu toplu öldürümlerin.

Lakin bazıları alınıyordu buna, galiba katliam sözü biraz kaba kaçtığından.

Anlıyordum, onar onar öldürülünce değil, meğer buna katliam denilince kabalaşıyormuş insan.

*  *  *

28 Aralık 2011, Roboski katliamı

Bugün bir kez daha duyuyordum.

Bir dağın yamacına gizlenmiş oluyordu.

Ölümün ötesinden sesler gelmeye devam ediyordu hala.

Takvim yaprakları 16 Aralık'tan 26 Aralık'a doğru bir katliamın izlerini sürerek ilerlerken adım adım, biz unutmaya başlıyorduk bile Kahramanmaraş'ı!

Peki, ne zamana dek?

Çok fazla değil!

Çünkü bir güne sığmaz oluyordu artık ölüm haberleri, başka bir katliama doğru hızla yol alıyorduk.

Uludere, Roboski diye fısıldıyordu bu sefer aynı ses...

28 Aralık 2017 tarihli sayfayı işaret ediyordu bana.

38 insan, 38 katırın ürkek gölgeleri yürüyordu bir dağın eteklerinde.

Toplam 76 can!

Karanlıkta, bir dağın dona kesmiş ıssızlığı çalınıyor, ölümün ötesinden sesler çarpıyordu yine kulaklarıma.

Uçak sesleri, insan seslerine karışıyordu; katır sesleri, çocuk seslerine.

Kaçırıyordum gözlerimi.

İlk defa, hiç sorulmamış sorulara yanıtlar arıyordu aklım; katır çığlıklarını, çocuk çığlıklarından ne zaman ayırt edebilir ki insan?

34 ölü katır, 34 ölü insan kalıyordu o gece dağın yamacında.

“17'si çocuktu” diye sesleniyor ama o ses, henüz büyümemişti ve artık asla büyümeyecektiler...

Büyükler daha mı kolay ölürdü sizce çocuklardan, daha mı az acı çeker onlar?

Sahi, daha mı tez solardı düşleri, erken ölen çocukların?

Yıkılan Roboski anıtı

Hadi biz öldük diyelim bir dağın yamacında, heykellerimizi niye öldürdünüz bir şehrin merkezinde?

Uçakların, sadece katırları ve insanları değil, bazen adaleti de öldürdüğü olur muydu?

Demek ki oluyormuş…

Adını söyleyemediğim sözcükler çırpınıyordu dilimde.

Çaresiz, susuyordum.

Susuyor ve başımı kaldırıyordum.

İşte o an, penceremden görüyordum;

Geçen bahar diktiğim zeytin ağacının, bir kuş konmuş oluyordu incecik dalına.

Tarifsiz bir sevinç doluyordu o an içime; duygu dolu sözlerden, imge yüklü şiirlerden, en güzel ezgilerden birike birike gelmiş gibi hissediyordum…

Gökyüzü, gri perdesini yavaşça aralıyordu.  

Güneş tereddütsüzce açıyordu.

Bu sefer ölümün berisinden fısıldıyordu kulağıma o ses:

“Biliyorduk…

Biz umut ettikçe daha çok cesaret bulacaktı çocuklar.

Başka yolu yoktu, biz sevdikçe daha çok güzelleşecekti dünya.”

*  *  *

Yeni yılda, yepyeni umutlara…

http://t24.com.tr/yazarlar/yusuf-nazim/olumun-otesinden-sesler,18827