çıplak arama etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
çıplak arama etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Aralık 2020 Pazar

Huzurunuz daim olsun efendiler!

Yusuf Nazım
T24 | 20 Aralık 2020

İnsan bir kez biat etmeye görsün; önce vicdanını, sonra onurunu, en sonunda da tüm insanlığını kaybeder!

 

Türkiye’de çıplak arama yoktur!

Ne tecavüz ve şiddet, ne çocuklara cinsel istismar, ne de kadın cinayetleri; bunlarla ilgili yargıya intikal etmiş hiçbir dava yoktur!

Ensar Vakfı, oldu olalı pürü paktı, hiçbir şubesinin adı, çocuklara tecavüzle anılmadı!

Tarikat yurtlarındaysa, çocuklara cinsel istismarın adı bile geçmedi; hiçbir tarikat lideri, cami imamı, ya da yurt müdürü yargılanmadı!

Pozantı’da, Şakran’da, cezaevlerinin, kamera görmeyen kuytu köşelerinde sübyan koğuşlarında çocuklara hiçbir kötülük yapılmadı!

Kabataş’ta türbanlı bir kadına işkence edip üzerine idrarlarını yapan çıplak adamlar, aradan geçen bunca zamana rağmen halen yargılanmadı!

Hiçbir AKP belediyesinde kadınların nasıl dövüleceği üzerine kitaplar basılıp dağıtılmadı!

Mesela Taksim’de, ya da başka başka yerlerde, tecavüze karşı gösteri yapan kadınlar dövülmedi, gaza ve bibere boğularak gözaltına alınmadı!

Müftülüğü bağlı kuran kurslarının hiçbiri hakkında, çocuklara tecavüzle ilgili dava açılmadı!

Karaman’daki Ensar Vakfı’nın, 45 çocuğa cinsel istismar olayına adı karışmadığı gibi; hiçbir vakıf şubesinin ya da yurdunun hakkında, çocuk ya da kadınlara tecavüz olayıyla ilgili dava açılmadı!


*  *  *


Ortalığa dökülen tapeler, ses kayıtları, fotoğraflar zaten gerçek değildi, olamazdı!

Örneğin çikolata kutulularında, dolarla rüşvet taşınmadı!

Geçtik bütün bunları, çikolata kutularında rüşvete adı karışmış biri, hiçbir ülkeye büyükelçi yapılmadı!

Zaten, bakara makara diyerek dini gargaraya alan, AB’den sorumlu muhterem bir devlet bakanımız da hiç olmadı!

Söz gelimi, evlerde, ayakkabı kutularında haram dolarlar ele geçirilmedi! Geçirilenler ise haram değildi zaten; imam hatiplere yardım parasıydı…

Gezi Parkı’nda Bezm-i Alem Camii’nin müezzini, camiden bira içilmediğini söyleyince görevine normal bir şekilde devam etti, sürgün falan edilmedi.

Biliyor musunuz, adına “hoca efendi hazretleri” denilerek önünde salya sümük ağlanan bir cemaat lideri bu ülkede hiç yaşamadı!

Ve hatta 4500 kadar hâkim ya da savcıyı yargıya yerleştiren bir iktidar da olmadı!

Koruyup kollayarak besledikleri bir cemaat/tarikat yapısının kalkıştığı darbe girişiminde 300 den fazla insanımız ölmedi!

Mesela, Ankara’yı parsel parsel sattıkları ne bir cemaat oldu, ne de bunu söyleyen bir parti kurucusu!

Hepsi hayal ürünüydü; ülkenin başbakanının yüksek izinleriyle kozmik odaya falan da girilmedi!

Kozmik Oda’dan alınan bilgisayar disklerinin kopyaları TÜBİTAK’a götürülüp oradan buhar olup kaybolup gitmedi!

Mesela bu ülkede hiçbir dönem ÖSS/KPSS soruları çalınmadı! Çalınan sorularla liyakatsiz olarak hiç kimse unvan almadı; ne üniversite bitirdi, ne doktor, mühendis, avukat, ne de bürokrat olabildi!

ÖSS/KPSS sorularının çalınmasından dolayı YÖK başkanı suçlanmadı; suçlanmadığı gibi, tutuklanarak hiç yargılanmadı!


Resim: Zehra Doğan

*  *  *


Üniversiteler örneğin… Bütün rektörleri tek bir adam tarafından; dekanlar ise atanmış rektörler ve YÖK tarafından atanmadı!

Üniversite salonlarında tarikat şeyhleri hiçbir zaman ağırlamadı!

Örneğin veterinerlik fakültesinden birisi, bir tıp fakültesine dekan yapılmadığı gibi islami ilimler akademisi dekanından anneler, çalışıyorlar diye aşağılanmadı!

Atanmış rektörlerce yönetilen üniversitelerden hiçbir profesör, üniversiteleri fuhuş yuvasına benzetmedi! Ya da hiçbir öğretim üyesi tarafından, ölen kimi gazeteci ve yazarların camilere sokulmaması yönünde Diyanete çağrı yapılmadı!

Daha ötesi, okuyan oranı arttıkça beni afakanlar basıyor diyen bir rektör yardımcısı hiç olmadığı gibi; kazara olanlar da YÖK Denetleme Kurulu üyeliğine atanmadı!


*  *  *

 

Bu iktidar döneminde, kendisine, ilaçlarının neden temin edemediğini soran kanser hastasına, sadaka niyetine para veren bir bakan bile olmadı!

Kapısında, jandarma eşliğinde hastanede doğum yapan, yeni doğan bebesiyle cezaevine gönderilen kadınlar mı dersiniz; yoksa cezaevinde ilaçları verilmeyip tedavi edilmediği için ölen insanlar mı veyahut ta hasta yatağına kelepçelenmiş olarak doğum yapan hamileler mi... Çok şükür hiçbiri olmadı bu ülkede!

Mesela cezaevinde intihar eden bir tıp öğrencisi; ya da asılsız iddialarla yargılan bir subay; hiç yaşamadı bu ülkede! Son 10 yılda cezaevlerinde intihar eden diğer yüzlercesi de bu ülkenin yurttaşları değillerdi zaten!

KHK’lı Hüseyin ve Nur çifti; ölmeden önce 3 çocuğuyla birlikte, ucuz bir bota binip Ege’nin sularına hiç açılmadılar!

Tedavi edildiği hastane odasında, elleri ve ayakları yatağa kelepçeli ölen hasta tutuklular da olmadı hiç!

Ne, “işsizim, açım!” diye, feryat figan kendini yakanlar oldu bu ülkede, ne de mesleğinden edildiği, çocuklarına pantolon alamadığı için bunalıma giren, intihar eden öğretmenler, işsizler; ne de kendini ipe verdikten sonra cebinden borç ihtarnamesi çıkan ölüler…

Sevinin, meclisin önünde kendini yakmaya teşebbüs eden provokatörler dışında hiçbiri ama hiçbiri olmadı yönettiğiniz bu ülkede!


*  *  *

 

Emin olun, hiçbir iktidar ortağı tarafından hiçbir mafya liderine sahip çıkılmadı ülkemizde!

Koğuşunda saygın insanlar misali devlet katında ağırlanan mafya lideri hatırına af çıkarılarak cümle hırsızı, uyuşturucu kaçakçısı, rüşvetçisi, tecavüzcüsü serbest bırakılmadı!

Hiçbir mafya elemanı, sırıta sırıta bilim insanları hakkında, onların kanlarında banyo yapacağız diyerek elini kolunu sallayarak özgürce dolaşmadı!

Uyuşturucu baronlarıyla yemek masalarında pozlar verip yargıyı yönlendirmeye çalışan hiçbir AKP kurucusu da olmadı!

Çeyrek yüzyıldır kayıplarını arayan analara, her cumartesi oturdukları alan yasaklanıp evlatlarının akıbetini sordukları için haklarında davalar açılmadı!

Sahi, 7 tepeli İstanbul şehrine ne güzel bakıldı, korundu öyle? Örneğin, Süleymaniye Camii’nin siluetini bir çırpıda çizilmedi; Çekmeköy’ün, Beykoz’un, Sultanbeyli’nin ormanları kurda kuşa yem edilmedi; İstanbul betona ve gökdelene gömülerek vatana ihanet edilmedi!


*  *  *


Pandemi döneminde de bütün görkemiyle sürdü, mutlu mesut yaşantımız. 9 ay boyunca hasta/vaka hilesiyle bütün ülkeyi kandırmayı başarabilen bir devlet yönetimimiz asla ve kata olmadı!

Kanal İstanbul hattındaki araziler, Karadeniz kıyısındaki bağ bahçeler, Tank Palet Fabrikası; tamamı uydurmaydı, Katarlılara falan satılmadı!

Ne aşı üretecek Hıfzıssıha Kurumu’nun, ne de ülkenin yegâne kâğıt üreticisi SEKA’nın kapısına kilit vuruldu! Tütün Fabrikaları, Şeker Fabrikaları, Bakır Fabrikaları, Gümüş ve Krom Fabrikaları gibi yüzlerce güzide tesis haraç mezat satılmadı!

Liyakatsızca gelip bir köşeyi tutan, evine 3-5 maaş birden götüren; millet ve memleket aşkıyla hayır hasenat peşinde koşan devlet adamlarımız hiç olmadı!

Ne bilim insanları, yazarlar, gazeteciler hapse girdi, ne iş insanları, seçilmiş belediye başkanları, milletvekilleri cezaevinde çürüdü.

Affedersiniz, hiçbir Ermeni gazeteci, peşine takılmış yarım düzine devlet görevlisi refakatında sokak ortasında alenen cinayete kurban gitmedi. Ülkenin dağlarında kaçakçı diye onar onar öldürülen Kürtlerse hiç olmadı!


*  *  *


İşte böyleydi ahvalimiz.

Kederde, tasada ve kıvançta bir; milletçe kader birliği etmiş, huzurluyuz.

Dedim ya, cezaevlerinde çıplak arama falan yoktur!

Düşüncesi bile ayıptır, zulümdür, günahtır; anadan üryan soyulan annelere, kadınlara, kızlara üç defa otur kalk yapılmadı!

İnanmayın efendim, külliyen yalan şeyler; meclisi terörize etmek isteyen şer güçlerin eseri bunlar.

Bu ülkede açlıktan, işsizlikten, çocuklarına ekmek götürememekten canına kıyan yurttaşlar olmadığı gibi; karnı tok yatan yönetici, kibirli bürokrat, milletvekili ya da bakan, başbakan da hiç olmadı!

Huzurunuz daim olsun efendiler!

https://t24.com.tr/yazarlar/yusuf-nazim/huzurunuz-daim-olsun-efendiler,29133

8 Ekim 2017 Pazar

Nasılsa Kürt olduklarını unutacaktık

Yusuf Nazım
T24 | 08.10.2017


Dün gece Twitter’da gördüm o fotoğrafı.

Yüz üstü uzanmış yedi insan, asfalt bir yolun üzerinde çırılçıplak yatıyorlardı.

Elleri arkadan plastik kelepçeyle bağlıydılar; aralarında, ayakta duran insanlar vardı; eli silahlı, montlu, kabanlı, resmi üniformaları içinde kolluk görevlileri…

Belli ki yeni servis edilmişti fotoğraf.

Ama suçlu, ama suçsuz; şüpheli ya da değil; yedi genç insan, yedi suret, yedi can!

Taş değil, toprak değil, ağaç değil; eti, kemiği, ruhu olan, canlı kanlı insanlar!

Uzun uzun baktım fotoğrafa.

Anladım ki Muğla’da, bir ilçenin caddesinde bir kez daha kurumuştu vicdanlar.

*  *  *

Özüm bu fotoğrafta kaldı, gözlerimi usulca kapadım.

Asfalt bir yolun üzerinde nasıl da parça parça olmuş, kokmuş, çürümüştü insanlık!

Güpegündüz, capcanlı, rengârenk fotoğrafların piksellerinden taşarak ulaşmıştı dört bir yana.

Gördüm ki, bir asfaltın üzerinde bir kez daha beş paralık olmuştu insanlık.

Utandım!

Bir hukuk cinayetine tanık olduğum için utandım.

Onlarca polis, jandarma, sivil ya da resmi personel orada.

Normal bir günün olağan akışında gibi görünen bir hayat.

Belli ki içlerinden hiç biri, bu fotoğraftan taşan bayağılığa karşı çıkmamıştı!

Hukuka aykırıdır, insanlık dışıdır, buna ortak olamam diyememişti! Hepsi ortağı olmuştu orada işlenen cinayetin.

Susarsak, biz de ortağı olacaktık şimdi bu cinayetin.

*  *  *
  
Haber çabucak yayıldı.

Meclisteki başkan vekilleri birlik olup tez elden kınadılar olayı. İçişleri bakanlığı yetkilisi, hızlı bir şekilde soruşturma başlatmaya karar verdi.

Lakin burası Türkiye’ydi.

Kimse gözaltına alınmadı. Savcılar, çocukların devlet büyüklerine yaptıkları hakaretleri kovuşturmakla meşguldüler. Bir de barış akademisyenleri için açılan soruşturmalar yok muydu, nasıl da zaman alıyordu…

Olayın geçtiği Muğla ilinin valisi, emniyet müdürü, diğer yetkililer… Hala görevlerinin başındaydılar. Fethiye ilçesinin kaymakamı, diğer kolluk amirleri de…

Jandarma bölgesinde vuku bulmuştu olay. Ne ilin bölge jandarma komutanı, ne de olay anında orada bulunan diğer subaylara dokunuldu.

Bütün olay zincirinin en üst düzeydeki sorumlusu, İçişleri bakanı mı? Ölü bir Kürt’ün cesedine, ülkenin başkentinde üç karış toprağı çok gören ırkçı zihniyetin mimarıyla kameralar karşısında poz vermenin medarı iftiharıyla yetinmişe benziyordu. Sağ olsun, yetişip Muğla’daki milli gurur manzaramıza iştirak etmemişti bu sefer.

Kısaca, her şey olağan seyrindeydi ülkemizde.

*  *  *

İnsandım.

Dünyanın herhangi bir yerinde; dili farklı, dini farklı, cinsiyeti farklı; insandım ben ülkesi, milleti ve bayrağı farklı…

Sıradan, basit, sade birini gözünden bakıyordum hayata.

Herhangi bir insanın yüreğiyle anlamaya çalışıyordum olan biteni.

Önümdeki fotoğrafa bakarken, Muğla’nın bir ilçesinde, bir caddenin ortasında, dünyanın gözü önünde lime lime edilmiş insanlığı görüyordum!

*  *  *

Bu fotoğrafı gördüğüm gün milli maç varmış.

Acaba neler oluyor diye Twitter’a baktım. İlk beşte spor olayları vardı. Arda’ydı en çok konuşulan. Sonra milli takımdı, İzlanda’ydı. Erman Toroğlu’da vardı ilk sıralarda, niyeyse bilmem. Ardından, adını unuttuğum başka bir spor haberi daha…

Ülke olarak cam ekrana kilitlenmiştik.

Özümse bir fotoğrafta kalmıştı benim.

Birazdan milli gururumuzu zirvelere taşıyacak o müthiş heyecan başlayacaktı.

Arda bir şut atacaktı, nefesler tutulacak, meşin yuvarlak kavis çizerek havalanacaktı.

Millet olarak hop oturup hop kalkacaktık.

Ellerimiz heyecanla uzanacaktı sehpadaki kuruyemişlere, patlamış mısırlara, gazlı içeceklere.

On bir insanın kafasında, bir gecede kazanılacak bilmem kaç milyonluk primin hayali uçuşacaktı.

Ama olsun, rakibimiz birdi, sevincimiz aynı, gurumuz ortak. 

Bir kez daha trend topic olmaya hazırdı hayallerimiz.

Dünyanın meşakkatlerini unutup bir süreliğine de olsa bütün kaygılarımızdan arınacaktık.

Mustafa öğretmen kredi kartı borçlarını, işinden edilen memur kaç aydır kirayı ödeyemediğini unutacaktı mesela.

Hüseyin Efendiyse çocuklarının okul masrafları için bütçesini denkleştiremediğini.

Muğla ilinin bir ilçesinde, kuru bir asfaltın üzerinde, yedi insanın bedeni, çırılçıplak yatıyor olacaktı.

Hayattı bu, olabilirdi, en fazla ölü ele geçirilmiş hayallerin manzumesinden ibaretti.